Ο Anthony Hopkins είναι μία από εκείνες τις πολυσχιδείς προσωπικότητες που σε εκπλήσσουν ευχάριστα όσο περισσότερα μαθαίνεις γι’ αυτές. Αυτή τη φορά μας ξαφνιάζει με την κυκλοφορία του νέου του δίσκου, Life Is a Dream.
Ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του, αλλά παράλληλα ζωγράφος, πιανίστας και συνθέτης, επιστρέφει στα 88 του χρόνια με έναν δίσκο που αποτελεί μια ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη προσθήκη για τους φίλους της συμφωνικής μουσικής. Το Life Is a Dream δεν είναι μια όψιμη απόπειρα ενός διάσημου ηθοποιού να δοκιμαστεί στη σύνθεση, αλλά μια αναδρομή σε μια παράλληλη δημιουργική ζωή. Δώδεκα έργα, περίπου 67 λεπτά μουσικής, με συνθέσεις που εκτείνονται σε περισσότερες από έξι δεκαετίες. Δίπλα στον Hopkins βρίσκεται η αφρόκρεμα του διεθνούς μουσικού χώρου: ο Gustavo Dudamel και η Philharmonia Orchestra, ο πιανίστας Sergio Tiempo, ο Gregorio Nieto, το Bach Choir και οι χορωδοί του Winchester Cathedral, σε μια παραγωγή που αντιμετωπίζει το υλικό με σοβαρότητα και τρυφερότητα.
Η μουσική είναι εξαιρετικά άμεση και απλή. Δεν ενδιαφέρεται για την πρωτοπορία ούτε προσπαθεί να αποδείξει κάτι μέσα από περίπλοκες φόρμες. Είναι μουσική έντονα παραστατική, σχεδόν αφηγηματική, που γεννά εικόνες ήδη από τις πρώτες νότες. Από τη Fanfare και το March έως τα βαλς, τα χορωδιακά περάσματα και τα περισσότερο εσωστρεφή κομμάτια, ο δίσκος μετακινείται συνεχώς ανάμεσα σε διαφορετικές διαθέσεις χωρίς να χάνει τη συνοχή του. Τα περισσότερα έργα είναι σύντομα και κάθε κομμάτι μοιάζει να αφηγείται μια μικρή ιστορία. Στον δίσκο επίσης περιλαμβάνεται και το πιο γνωστό και αγαπημένο βαλς And the Waltz Goes on σε ενορχήστρωση του γνωστού André Rieu που έχει αγαπηθεί ήδη από το κοινό και αυτό αποτυπώνεται στις δεκάδες εκατομύρρια ακροάσεις…
Το κινηματογραφικό στοιχείο στο άλμπουμ είναι έντονο, φαίνεται σαν η μουσική σκέψη του Hopkins να λειτουργεί μέσα από εικόνες. Οι μελωδίες του έχουν σαφή κατεύθυνση, η αρμονική γλώσσα παραμένει κατά βάση τονική και προσιτή και η ενορχήστρωση είναι πλούσια, κλασική, χωρίς να γίνεται βαριά. Κατά στιγμές μπορεί κανείς να ακούσει επιρροές με τη μεγάλη βρετανική συμφωνική παράδοση, ιδιαίτερα με τον Edward Elgar, αλλά και την κινηματογραφική γραφή του John Williams: πλατιές μελωδικές γραμμές, δραματικές κορυφώσεις, έντονα χρώματα στην ορχήστρα, δυναμικά κρουστά και μια σχεδόν ακαριαία ικανότητα δημιουργία ατμόσφαιρας.
Η σχέση με τον Elgar δεν είναι απλώς μια εντύπωση του ακροατή. Στο Bracken Road, ο Hopkins ανατρέχει συνειδητά στον κόσμο του συνθέτη και ειδικότερα στο αργό μέρος της Πρώτης Συμφωνίας του. Αυτό, όμως, δεν μετατρέπει τη μουσική σε άσκηση ύφους ή μίμηση. Αντίθετα, ο Hopkins χρησιμοποιεί τις μουσικές αναμνήσεις και επιρροές του όπως χρησιμοποιεί κανείς προσωπικές αναμνήσεις: ως υλικό για να ανασυνθέσει στιγμές, τόπους και συναισθήματα. Και ίσως εκεί βρίσκεται τελικά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον του Life Is a Dream. Δεν ακούγεται ως ένας δίσκος που θέλει να πείσει τον ακροατή ότι ο Anthony Hopkins είναι και «σοβαρός συνθέτης». Ακούγεται περισσότερο σαν το μουσικό ημερολόγιο ενός ανθρώπου που έγραφε μουσική επί δεκαετίες, παράλληλα με μια εντελώς διαφορετική δημόσια ζωή, και τώρα αποφασίζει να ανοίξει αυτό το αρχείο και να το μοιραστεί.
Προσωπικά, από ολόκληρο τον δίσκο ξεχωρίζω ιδιαίτερα την 1947: Suite for Solo Piano & Orchestra και τα τρία μέρη της: I. Circus, II. Bracken Road και III. The Plaza. Ίσως γιατί εκεί συγκεντρώνονται με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο όλα όσα κάνουν αυτή την κυκλοφορία δυναμική με κινηματογραφική αφήγηση, φαντασία και την αίσθηση μιας μουσικής που προέρχεται από προσωπικές μνήμες…
Καλή σας ακρόαση!
