(Πώς άλλαξε αυτό το παιδί…)
Έχουμε ήδη απομακρυνθεί αρκετά από την ξαφνική εκδημία του αγαπητού Κυριάκου και το πρώτο που κάνει εντύπωση είναι πόσα πολλά δημοσιεύματα υπήρξαν. Δεν ξέρω αν αυτό είναι μια υποκειμενική εντύπωση αλλά νομίζω ότι σε σχέση με το θάνατο άλλων προβεβλημένων συνθετών αυτή τη φορά η προβολή του γεγονότος υπήρξε καλύτερη. Ίσως αυτό να σημαίνει πως λίγο-λίγο κάτι αλλάζει στην αναγνώριση των μουσικών πραγμάτων στη χώρα μας. Μακάρι…
Ο Κυριάκος ήταν καλός άνθρωπός και συμπαθής σε όλους. Αυτό φαίνεται από όσα γράφτηκαν αλλά και από όσα ειπώθηκαν από αυτούς που τον γνώριζαν. Λένε πως ο έρωτας, τα λεφτά και ο βήχας δεν κρύβονται. Εγώ θα προσθέσω ότι στον μουσικό χώρο, επίσης δεν μπορεί να κρυφτεί ο καλός χαρακτήρας, είδος που σπανίζει!
Έμαθα για αυτόν κάπου στο τέλος του 1970 μέσα από μία παρτιτούρα του και μία φωτογραφία. Η παρτιτούρα ήταν το έργο «Δοκιμολογία», ένα από τα πρώτα που έγραψε, πρωτοπαίχτηκε στο Παρίσι και εδώ στην Ελλάδα το παρουσίασε ο Θόδωρος Αντωνίου. Ηχογράφηση του έργου (που διαρκεί περίπου 8 λεπτά) βρίσκεται στην ιστοσελίδα της Βιβλιοθήκης του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.
https://sophia.mus.auth.gr/xmlui/handle/123456789/1322
Δεν θυμάμαι να το είχα ακούσει τότε, όμως θυμάμαι να βλέπω την παρτιτούρα σε κάποια έκθεση που είχε γίνει. Μου είχε κάνει εντύπωση το πώς ήταν σχεδιασμένη σε χαρακτηριστική «φιγουράτη» γραφή εκείνης της εποχής. Γραμμένα μόνο τα πεντάγραμμα που είχαν νότες και η υπόλοιπη σελίδα αδειανή, με τα γραφικά κυρίως στα κρουστά, κλπ. Ψάχνοντας τώρα βρήκα ξανά την παρτιτούρα, όμως τώρα να είναι γραμμένη με κανονικό τρόπο. Μήπως τελικά θυμάμαι λάθος ή ο Κυριάκος την έγραψε ξανά;
Εκεί που σίγουρα δεν κάνω λάθος είναι στη φωτογραφία που είδα τότε. Κάποιος λίγο μεγαλύτερος από εμένα, με εμφάνιση μουσικού από rock συγκρότημα. Μου άρεσε η φωτογραφία αυτή καθώς τότε μόλις έφευγα από την rock.
Αρκετά χρόνια αργότερα, τότε που γνωριστήκαμε κανονικά στο Τρίτο Πρόγραμμα, είχε κρατήσει πολλά από τα στοιχεία εκείνης της πρώτης εμφάνισης. Τα χρόνια είχαν περάσει, όμως δεν πρόσεχες και τόσο την αλλαγή. Άλλωστε όταν τον γνώρισα το μυαλό μου ήταν αλλού: προσπαθούσα να δω τί γίνεται εδώ στην Ελλάδα και συγχρόνως να προωθήσω το CD με τον κύκλο τραγουδιών «Baker’s Dozen» που μόλις είχαμε βγάλει. Θυμάμαι (και θα θυμάμαι πάντα), ότι ήταν έμπρακτα βοηθητικός, σε αντίθεση με κάποιους παλιούς γνωστούς ή δασκάλους. Όμως ας μην χαλάσουμε την ατμόσφαιρα…
Όπως όλοι μας, θυμάμαι πως συνέχισε το «χατζιδακικό» Τρίτο. Μουσική του άκουσα πολύ λίγη όλα αυτά τα χρόνια και μάλλον είναι κρίμα γιατί στο μεταξύ είχε αλλάξει πάρα πολύ έχοντας εγκαταλείψει εντελώς τις «φαντασιώσεις της Πρωτοπορίας». (Εδώ δανείζομαι μια φράση από τον Γιώργο Κουρουπό). Πέρα από την καλή ποιότητα και την ευχαρίστηση, θα είχα όφελος γιατί και εγώ, όπως πολλοί από εμάς, έχοντας ξεκόψει από τον μοντερνισμό, ψάχναμε εναλλακτικούς δρόμους. Όμως πάντοτε υπάρχουν χαμένες ευκαιρίες…
Η φωτογραφία-πορτρέτο, αυτή πιο πολύ από όλες δημοσιεύτηκε τώρα, μας φέρνει στο σήμερα. Πώς άλλαξε αυτό το παιδί! Αυτό λέω μέσα μου κοιτώντας την.
Καλό ταξίδι Κυριάκο και σε ευχαριστούμε για την προσφορά σου. Ελπίζω να μη σε ξεχάσουμε…