Οι πολιτικοί μας πάντα κυνηγούν πράξεις, ενέργειες και ευκαιρίες που έχουν άμεσα και εμφανή αποτελέσματα. Μικρό παράδειγμα: πριν λίγες μέρες ο Πρωθυπουργός σε περιοδεία του στις γειτονιές της Αθήνας κάθισε για λίγο σε ένα τάβλι με έναν θαμώνα και έριξε μερικές ζαριές. Το περιστατικό θεωρήθηκε αρκετά διασκεδαστικό και διαδόθηκε στα Μέσα χωρίς βέβαια κανείς να κάνει θέμα πως η παρτίδα ποτέ δεν τελείωσε.
Είναι σχεδόν καθολική η παραδοχή πως στο δημόσιο χώρο κυρίαρχο είναι αυτό που φαίνεται και ότι όλα τα άλλα ακολουθούν. Αν υπάρχει και ουσία, τόσο το καλύτερο όμως αυτό σίγουρα δεν αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα.
To άνοιγμα της Ελληνικής Βουλής στον Πολιτισμό είναι μια ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία του Πρόεδρου της Νικήτα Κακλαμάνη και προς το παρόν φαίνεται ότι προχωράει σωστά. Έγραφα στο προηγούμενο σημείωμα ότι η Πολιτιστική Πολιτική απαιτεί «δουλειά μερμηγκιού» και όχι εκδηλώσεις φιγούρας. Ο Νικήτας Κακλαμάνης μοιάζει να το προχωράει σωστά. Όμως ο Διάβολος έχει πολλά ποδάρια…
Στις 30 Ιουνίου οργανώθηκε στο πίσω μέρος της Βουλής τιμητική συναυλία και βράβευση για τον Σταύρο Ξαρχάκο. Εδώ είμαστε ήδη σε γκρίζα περιοχή καθώς μία τιμητική βράβευση ενός «επώνυμου» είναι έτσι κι αλλιώς εκδήλωση με υψηλό προφίλ.. Την άρτια οργανωμένη εκδήλωση που καλύφθηκε εκτενώς από τα Μέσα παρακολούθησαν περίπου 1000 ακροατές.
Κάπου εδώ αρχίζουν τα στραβά: Αν και εκδήλωση της Βουλής, απουσίασαν οι Ν. Ανδρουλάκης, Κ. Βελόπουλος και Δ. Νάτσιος. Απούσα και η Υπουργός Λ. Μενδώνη ενώ η Ζωή Κωνσταντοπούλου εμφανίστηκε -ως σταρ- καθυστερημένα. Ωστόσο η βασική χοντράδα της βραδιάς διαπράχθηκε από τον Πρωθυπουργό και τον Αντιπρόεδρο Κωστή Χατζιδάκη καθώς και οι δύο αποχώρησαν πριν από τη λήξη της συναυλίας. Η εξήγηση που δόθηκε για τον Πρωθυπουργό είναι ότι υπήρχε από πριν άλλη προγραμματισμένη υποχρέωση.
Νομίζω πως εδώ πρυτάνευσε το γνωστό «και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο». Το επιτελείο του Πρωθυπουργού θεώρησε ότι άξιζε να παραστεί ακόμα και αν δεν είχε πραγματικά τον χρόνο. Το γεγονός ότι η αποχώρηση μπορεί να είχε αρνητικό αντίκτυπο προφανώς δεν υπολογίστηκε καθόλου και από κανέναν.
Όλα τα παραπάνω δείχνουν πώς αντιμετωπίζεται γενικά ο Πολιτισμός αλλά ειδικότερα η Μουσική στη σημερινή ελληνική κοινωνία. O Μίλτος Λογιάδης το έχει πει μια εύστοχη φράση: «ένα βαρετό πολιτιστικό καθήκον».
Η σημερινή κατάσταση διαμορφώθηκε σιγά-σιγά στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι. Στα χρόνια της Δικτατορίας υπήρχαν και πολλές δράσεις αλλά και ενδιαφέρον που μάλιστα δεν περιοριζόταν στην «πεπατημένη» αλλά αγκάλιαζε και τη νέα πρωτοποριακή μουσική που τότε εμφανιζόταν για πρώτη φορά. Άλλες εποχές…
Σήμερα τα πράγματα φαίνεται γυρίζουν για μια ακόμη φορά και κάτι αλλάζει από τα κάτω και μέσα στην Κοινωνία. Αν αυτό ισχύει η Πολιτική και οι Πολιτικοί κάποια στιγμή θα ακολουθήσουν αφού πρώτα γίνει εντελώς εμφανές ότι αυτό συμβαίνει, άρα αξίζει «να κάνουμε κάτι».
Θα ζήσουμε έτσι μια ακόμα «μουσική άνοιξη»; Ας το ελπίσουμε!
