Ξέρετε πόσο ωραία είναι η ζωή ενός επαγγελματία μουσικού; Πώς την φαντάζεστε; Μάλλον ως ένα ατελείωτο ταξίδι μέσα στην Τέχνη και τους ήχους, όπου συναντάς σπουδαίους ανθρώπους, παίζεις σε χώρους που σε αποθεώνουν, γενικώς ότι αυτή είναι μια ζωή δόξας. Θα σας απογοητεύσω…δεν είναι έτσι η ζωή του επαγγελματία μουσικού ή τουλάχιστον είναι λίγες οι στιγμές που είναι έτσι.
Για να μπορέσω να σας την περιγράψω θα σας έλεγα να φανταστείτε ότι ζείτε μία ζωή όπου κάθε βδομάδα ή ακόμη και κάθε τρεις ημέρες δίνετε εξετάσεις μαθημάτων στο σχολείο! Μπορεί να σας άρεσε η διαδικασία, δεν λέω, αλλά η ζωή ενός επαγγελματία μουσικού μοιάζει αρκετά με αυτή τη διαδικασία. Και το αστείο είναι ότι κάθε μα κάθε φορά οφείλεις να αριστεύσεις μπροστά στο κοινό! Βέβαια, κάποιες φορές ΔΕΝ θα αριστεύσεις και όλοι θα σταθούν σε εκείνες τις στιγμές που λόγω κούρασης ή άλλων εξωγενών γεγονότων («τι εννοείς σε παράτησε ο έρωτάς της ζωής σου; Δεν έχεις το δικαίωμα…είσαι επαγγελματίας, πρέπει να ανταποκριθείς!») δεν θα παίξεις καλά.
Ας μην ακούγομαι όμως ισοπεδωτικός, η ζωή του μουσικού πέραν όλων αυτών είναι μία ζωή ικανοποιητική. Σε ποια άλλη δουλειά σε πληρώνουν για να παίζεις ένα όργανο; Ε εντάξει, και σε άλλες συμβαίνει αλλά εδώ παίζεις μουσική! Ναι αλλά αν παίζεις κάτι που δεν σου αρέσει ή το βαριέσαι; Τότε τι γίνεται; Ε κάνεις την καρδιά σου πέτρα και προχωράς…
Και πόσο σου πήρε δηλαδή να γίνεις μουσικός; Κάτι χρονάκια, σιγά το πράγμα. Ναι αλλά διάβαζα πολλές ώρες και μάθαινα πολλά πράγματα παράλληλα με το σχολείο γιατί δεν γίνεται να ξεκινήσεις να μαθαίνεις μουσική στα 18 και να γίνεις επαγγελματίας στα 22. Υπάρχει ολόκληρη προεργασία. Ναι, αλλά δεν είχε πλάκα; Καλά δεν ήταν θα πεις; Καλά ήταν αλλά να είχε κάπως λιγότερες εξετάσεις…θα έχετε καταλάβει ότι δεν μου αρέσουν οι εξετάσεις και προσπαθούσα να τις αποφεύγω κι όταν δίδασκα στη Κωνσταντινούπολη. Προτιμούσα οι φοιτητές μου να αξιολογούνται διαρκώς και ασταμάτητα γιατί έχω καταλήξει (και δεν μου το βγάζει κανείς από το μυαλό στα 48 μου) ότι μονάχα έτσι μαθαίνει κανείς. Θα έκανα εξαίρεση όμως για τους παίκτες μουσικών οργάνων γιατί τελικά αυτό θα πρέπει να κάνουν κάθε βδομάδα και κάπως πρέπει να συνηθίσουν να το κάνουν. Τις άλλες όμως γνώσεις που πρέπει να αποκομίσουν από τις σπουδές τους (ένας μουσικός που παίζει καλά τις νότες και είναι αγράμματος με την παλιά έννοια δεν αξίζει, θα παίζει σωστά αλλά δεν θα παίζει καλά) δηλαδή τα θεωρητικά τους, την ιστορία μουσικής αλλά και τα τόσα άλλα μαθήματα που πρέπει να παρακολουθήσουν, θα πρότεινα να εξετάζονται μονάχα μέσω εργασιών και διαρκούς αξιολόγησης.
Τα λέω όλα αυτά γιατί άκουσα πρόσφατα για μια ιστορία η οποία βασιζόταν σε κάτι εξετάσεις. Καλές και οι εξετάσεις αλλά το τι θα βγαίνεις να παίζεις στο παλκοσένικο τελικά μετράει, όπως μετράει να είσαι μορφωμένος άνθρωπος για να παίζεις καλύτερη μουσική. Τι να το κάνω αν παίζεις γρήγορα και δεν έχεις διαβάσει ποτέ στη ζωή σου φιλοσοφία και ιστορία; Δεν θα προκόψεις, θα παραμείνεις ένας άνθρωπος που απλώς παίζει γρήγορα το κλαρινέτο/όμποε/βιόλα/άρπα και όποιο άλλο όργανο. Σημασία έχει η απόδοση στον χρόνο κι όχι η στιγμιαία επιτυχία.