Η πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου είναι δικαιωματικά αφιερωμένη στη Μαρία Κάλλας καθώς εκείνη είχε γεννηθεί στις 2 Δεκεμβρίου. Και πως θα γινόταν αλλιώς άλλωστε, όταν πλέον στην Αθήνα έχουμε τόσες αναφορές (Μουσείο Μαρία Κάλλας, Δημοτικό Θέατρο με το όνομά της, διάφορα ντοκιμαντέρ που έχουν γυριστεί κ.ά.); Τι κερδίζει όμως μια πόλη όπως η Αθήνα από μία τέτοια καθιέρωση; Πολλά! Η πολιτιστική αναβάθμιση με αφορμή τα γενέθλια της σημαντικότερης τραγουδίστριας του 20ού αιώνα είναι ένα γεγονός που μπορεί να διασυνδεθεί κάθε χρόνο με τόσα πολλά. Να είναι η αφορμή για να ακούμε, να διαβάζουμε, να παρακολουθούμε, γενικώς να κινούμαστε στον αστερισμό της. Και βέβαια να συζητάμε και να ψάχνουμε.
Έτυχε μάλιστα την Τρίτη που μας πέρασε να βρίσκομαι σε ένα πεζοδρόμιο της Κυψέλης περιμένοντας να ξεκινήσει μία θεατρική παράσταση την οποία θα παρακολουθούσα. Εκεί βρισκόταν κι ένας φίλος και είχαμε πιάσει ψιλοκουβέντα για διάφορα. Η συζήτηση έφτασε και στην Κάλλας και τότε μου είπε ότι εκείνος πάντως προτιμά την Τεμπάλντι. Τον ρώτησα γιατί και μου είπε ότι η φωνή της ήταν καλύτερη στα ψηλά, δεν είχε τις τονικές αστοχίες της Κάλλας. Αυτά τα επιχειρήματα τα έχω ακούσει πολλές φορές και για να πω την αλήθεια, τα καταλαβαίνω και μάλιστα με μερικά συμφωνώ όταν τα βλέπει κανείς απομονωμένα. Η Κάλλας όμως ήταν το κάτι άλλο. Ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την όπερα και που έφερε στον κόσμο μία νέα εμπειρία. Μονάχα όταν αντιληφθούμε τι ήταν η όπερα πριν από εκείνη και τι ήταν η όπερα όταν εκείνη μεσουρανούσε, καταλαβαίνουμε το πόσο επιδραστική ήταν. Μπορεί να είχε μερικές αστοχίες, άλλωστε στην εποχή των ηχογραφήσεών της όλα «περνούσαν» δίχως να παρεμβαίνουν οι τεχνικοί και πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για πάμπολλες πειρατικές ηχογραφήσεις. Οι μουσικοί κάνουν λάθη αλλά σήμερα έχουμε τρόπο να τα «εξαφανίζουμε». Τότε δεν είχαμε. Αλλά μάλλον το πιο σημαντικό για εκείνη είναι να την παρακολουθείς σε βίντεο από μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις. Εκεί βλέπεις το μεγαλείο της και το τι έφερε στην όπερα.
Προσωπικά, όταν ξεκίνησα την ενασχόλησή μου με το Μουσείο Μαρία Κάλλας -που πλέον έχει ανοίξει τα φτερά του και κάνει αισθητή την παρουσία του στην Αθήνα και μπορεί να κάνει τόσα κι άλλα τόσα περισσότερα- η σχέση μου με την Κάλλας ήταν αυτή του θαυμαστή της φωνής και της παρουσίας της. Είχα διαβάσει αρκετά κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, είχα εντρυφήσει στο ελληνικό της παρελθόν λόγω ερευνητικού ενδιαφέροντος αλλά δεν είχα αναπτύξει την σχέση του «οπαδού». Μελετώντας και σχεδιάζοντας το Μουσείο όμως ήρθα αντιμέτωπος με ένα μοναδικό μεγαλείο και μία σπουδαία προσωπικότητα. Θα ήθελα πολύ να την είχα γνωρίσει. Έφυγε τη χρονιά που γεννήθηκα. Τώρα όμως ξαναζεί στην πόλη μας και δεν πρέπει να χάσουμε την ευκαιρία να της δείξουμε τον σεβασμό και την αγάπη που θα έπρεπε να είχε απολαύσει όταν ήταν εν ζωή. Γι’ αυτό κάθε χρόνο θα πρέπει να σκαρφιζόμαστε κάτι νέο να κάνουμε. Της το χρωστάμε.
Φυσικά, μην ξεχνάτε ότι θα συναντηθούμε στις 9 Δεκεμβρίου στις 20.00 στο Blue Haus στη Θεμιστοκλέους 80, πάνω στην πλατεία Εξαρχείων για να γνωριστούμε και να συζητήσουμε και για την Κάλλας και για την Τεμπάλντι και για όποια άλλη ντίβα θέλετε!
Τα λέμε εκεί.
Πληροφορίες για την συνάντησή μας εδώ: https://fb.me/e/5q7DjwE0H
