Να ξεκινήσω από τα αναμενόμενα και αυτονόητα; Ας ξεκινήσω! Ευχαριστούμε για την ωραία παρέα που δημιουργήσαμε πριν λίγες ημέρες στο Bluhaus στην πλατεία Εξαρχείων όπου μαζευτήκαμε για να τα πούμε και να γνωριστούμε! Προσωπικά χάρηκα που είδα φίλους από τα παλιά αλλά και γνώρισα καινούργιους που δείχνουν να έχουν ενδιαφέρον για τη μουσική στην Ελλάδα. Και όχι, δεν λογοφέραμε για την Τεμπάλντι και την Κάλλας! Ο διάλογος αφορούσε πολλά πράγματα, μουσικά και μη, ανάμεσά τους για τις πίκρες που μας έχει κεράσει (και φέτος) ο Παναθηναϊκός…
Η θεματολογία τη σημερινής «Επιστολής» με προβλημάτισε. Είχα πολλά από τα οποία μπορούσα να διαλέξω και η επιλογή ήταν δύσκολη. Επέλεξα να σας γράψω για το κλείσιμο του Μπάρμπικαν στο Λονδίνο το 2028, κάτι που αφήνει «άστεγη» την θρυλική Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου για τουλάχιστον έναν χρόνο. Βασικά, τα έργα θα ξεκινήσουν το 2027 και -υποτίθεται- θα διαρκέσουν μέχρι το 2030 (αμφίβολο σενάριο μου φαίνεται, για να είμαι ειλικρινής). Προφανώς για να κλείνει η αίθουσα το 2028, τα έργα θα ξεκινήσουν περιμετρικά και κατόπιν θα επεκταθούν προς το κυρίως κτίριο.
Δεν ξέρω αν έχετε πάει ποτέ στο Μπάρμπικαν. Έχω ακούσει μερικές τρομερές συναυλίες εκεί αλλά το κτίριο πάντοτε μου φαινόταν -στην καλύτερη- αδιάφορο. Γκρίζο και καθόλου ελκυστικό, με μέτριες υποδομές αλλά και καλή ακουστική (για να τα λέμε όλα), ήταν μία αίθουσα συναυλιών που δεν ανταποκρινόταν στη σύγχρονη πραγματικότητα. Έχω πάει τέσσερις φορές και στις δύο από αυτές, οι πόρτες είχαν χαλάσει. Τώρα πάει για αναβάθμιση. Όμως τι γίνεται με μία από τις καλύτερες ορχήστρες του κόσμου; Χάνει το σπίτι της για τουλάχιστον έναν χρόνο και θα παίζει από εδώ κι από κει. Τι κάνει κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις; Μου θυμίζει λίγο την δυσκολία που θα έχει το φετινό (και τα επόμενα) Φεστιβάλ Αθηνών με το κλείσιμο του Ηρωδείου, πλην όμως στην Αθήνα πλέον έχουμε υποδομές που μπορούν να υποστηρίξουν την κλασική μουσική ικανοποιητικά. Άλλωστε, το Ηρώδειο έχει ηλικία 1900 ετών, ενώ το Μπάρμπικαν εγκαινιάστηκε το 1982. Άσε που εκεί παίζονταν συναυλίες μονάχα το καλοκαίρι (και είναι και λίγο άβολα τα καθίσματα, και η ακουστική είναι λίγο δύσκολη…).
Το βασικό ζήτημα είναι ότι μία κορυφαία ορχήστρα χάνει τον βασικό χώρο όπου παίζει και προβάρει μουσική! Διαβάζοντας διάφορα για το ζήτημα φαίνεται ότι η απόφαση πάρθηκε λιγάκι «στο πόδι» καθώς δεν είχε βρεθεί λύση πριν αποφασιστεί το κλείσιμο του Μπάρμπικαν. Μάλλον τα πράγματα λειτούργησαν περισσότερο «νοτιοευρωπαϊκά» παρά βρετανικά απ’ ό,τι φαίνεται. Εκτός, αν δεν μπορούσε να βρεθεί λύση και το να παίζει η ορχήστρα σε διάφορες άλλες αίθουσες ήταν η μόνη. Συνωστισμός λοιπόν καθώς υπάρχουν κι άλλες ορχήστρες που πρέπει να βρουν τις ημερομηνίες τους και να παίξουν στο Λονδίνο, συν κι όλες εκείνες που έρχονται κατά τη διάρκεια διαφόρων τουρνέ.
Ας είναι τουλάχιστον για καλό… πάντως το ρητό λέει «μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες» και δεν έχει άδικο.
Καλά Χριστούγεννα σε όλες κι όλους!