Το 2026 λοιπόν ήρθε (γίνεται κι αλλιώς;) και μαζί έχουν έρθει πολλά και γρήγορα. Δεν θέλω να είμαι πεσιμιστής όμως τα πρώτα σημάδια δεν δείχνουν να είναι θετικά. Τι πόλεμοι, τι ανατροπές, τι καταστάσεις επικίνδυνες εξελίσσονται, αν και -για να είμαι ειλικρινής- κάποια απ’ όσα γίνονται μπορεί και να εξελιχθούν με θετικό τρόπο (βλέπε Ιράν).
Και η μουσική που βρίσκεται σε όλο αυτό; Η μουσική μάλλον αφηγείται ιστορίες και αναδεικνύει καταστάσεις. Δεν έχω διαβάσει αυτές τις μέρες για το soundtrack όλων αυτών των αλλαγών/μετατοπίσεων/ανατροπών, όμως θα υπάρχει. Ας πούμε, αυτές τις μέρες σκέφτομαι μία κοπέλα που είχε έρθει στο γραφείο μου πριν από περίπου δέκα χρόνια όταν ζούσα στην Πόλη γιατί, όπως μου είπε, ήθελε να έρθει στη σχολή που εργαζόμουν και να σπουδάσει μουσική. Όταν την ρώτησα γιατί αποφάσισε να έρθει στην Κωνσταντινούπολη να σπουδάσει μουσική μου είπε ότι «θέλω να σπουδάσω όπερα αλλά στη χώρα μου δεν επιτρέπεται κάτι τέτοιο». Φυσικά, η αυτόματη (ελπίζω να μην ήταν αγενής) ερώτηση ήταν «μα από που είσαι;» για να λάβω την απάντηση ότι ήταν από το Ιράν κι εκεί απαγορεύεται οι γυναίκες να τραγουδούν σε δημόσιο χώρο. Μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση όλο αυτό γιατί δεν είχα φανταστεί ότι κάτι τέτοιο ισχύει και ότι στο Ιράν δεν υπήρχε όπερα όταν σε τόσες και τόσες χώρες με παρόμοια χαρακτηριστικά (όπως νόμιζα δηλαδή…) υπάρχουν όπερες όπου εμφανίζονται και γυναίκες. Φευ όμως! Η όπερα τελείωσε με την ισλαμική επανάσταση και υπάρχουν κάποιες ελάχιστες συναυλίες κλασικής μουσικής που γίνονται στο Ιράν, αλλά φυσικά όχι όπερα.
Δεν ξέρω τελικά τι έγινε με την κοπέλα παρόλο που έμεινα άλλα δύο χρόνια στη Πόλη και ήμουν σε όλες τις επιτροπές εισδοχής νέων φοιτητών. Το σίγουρο είναι ότι δεν ήρθε σε μας να σπουδάσει. Ελπίζω όμως να το έκανε. Ελπίζω επίσης να είναι αυτές τις δύσκολες ημέρες ασφαλής και να βλέπει μία χαραμάδα ελευθερίας σε όσα συμβαίνουν, παρόλες τις αντιδράσεις του σκοταδιστικού καθεστώτος που έχει καταλάβει κι έχει ρίξει μία σπουδαία χώρα στον μεσαιωνικό καιάδα της θρησκευτικής τρομοκρατίας. Ελπίζω δε ένα από τα πρώτα πράγματα που θα συμβούν όταν κι αν υπάρξει μία σαφέστατη ανατροπή αυτού του δεσποτικού καθεστώτος να είναι μία συναυλία με την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν, το έργο που κατά τη γνώμη μου προάγει την ελευθερία και την αδερφοσύνη πέρα από τα όποια εθνικά και θρησκευτικά στεγανά.
