Οι αθλητές κάποτε αποσύρονται και πρέπει να δουν τι θα κάνουν στη ζωή τους. Αυτό συμβαίνει -αναλόγως το άθλημα- γύρω στην ηλικία των 35 με 40. Είναι όμως κάπως ασυνήθιστο να αποσύρονται από τη διεθνή σκηνή και την σολιστική καριέρα καταξιωμένοι μουσικοί στην ηλικία των 42 ετών, δίχως να υπάρχουν εμφανείς λόγοι.
Μία τέτοια περίπτωση είναι η Αλίνα Πογκόστινα, βιολονίστα που έχει κερδίσει μάλιστα και το βραβείο του Διαγωνισμού Σιμπέλιους, και έκανε μία λαμπερή καριέρα μέχρι πρότινος. Με ένα απλό και λιτό μήνυμα, ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από τους συναυλιακούς χώρους στην ηλικία των 42 ετών, λέγοντας ότι πλέον αυτός ο τρόπος ζωής δεν την αντιπροσωπεύει. Η Πογκόστινα διδάσκει βιολί στο Ωδείο της Βασιλείας και φαντάζομαι ότι θα συνεχίσει, εκτός αν έχει αποφασίσει να αφήσει τελείως την μουσική και να κάνει κάτι διαφορετικό στη ζωή της.
Η απόφαση να φύγεις μακριά από κάτι που αγαπάς (δεν γίνεται να κερδίσεις το Σιμπέλιους αν δεν αγαπάς την μουσική) είναι μεγάλη και συνειδητή. Εκείνη, αποφάσισε να αφήσει την διεθνή σολιστική καριέρα γιατί πλέον δεν της ταιριάζει. Πρόκειται για μία ιδιαιτέρως γενναία απόφαση κατά τη γνώμη μου, που έρχεται σε ευθεία κόντρα με την κατεστημένη αντίληψη του επιτυχημένου επαγγελματία. Η Πογκόστινα διαπιστώνει ότι πλέον δεν θέλει να είναι μέρος αυτού που είναι η μουσική πραγματικότητα σήμερα. Κουράστηκε να κάνει τουρνέ και να παίζει είκοσι φορές το ίδιο κοντσέρτο; Βαρέθηκε κάτι άλλο; Μήπως βρίσκει ακόμη κι αυτόν τον κόσμο αρκετά «πλαστικό» και βαρετό; Ό,τι κι αν είναι, ένας άνθρωπος που κέρδισε έναν από τους σημαντικότερους διαγωνισμούς παγκοσμίως και ο οποίος οδηγεί σε σπουδαία σολιστική καριέρα, αποφάσισε αυτοβούλως να αφήσει έναν κόσμο στον οποίο άλλοι προσπαθούν ματαίως να εισέλθουν. Πολλοί θα πουν ότι είναι και λίγο αχάριστη η στάση της. Το να αποσύρεσαι τόσο νωρίς από κάτι που όλοι θέλουν να είναι μέρος του φαντάζει τρομερά εγωιστικό σε πολλούς. Αλλά είναι;
Πιστεύω ότι δεν είναι, γιατί αυτό που σε κάποιον μπορεί να φαίνεται το «όνειρο» προσωποποιημένο μπορεί απλά να είναι ο εφιάλτης κάποιου άλλου. Δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να τα θέλουν όλα και με τον ίδιο τρόπο. Η απλή ζωή, σαν την τονική μουσική, μπορεί να κερδίζει εν τέλει.