Το να είσαι μαέστρος μιας ορχήστρας λέτε να είναι ένα εύκολο επάγγελμα; Πολλοί νομίζουν ότι το μόνο που κάνουν είναι να κουνάνε τα χέρια τους μπροστά στους μουσικούς και αυτοί παίζουν με άνεση και χωρίς δυσκολία ακόμη και τα πιο πολύπλοκα πράγματα. Τότε γιατί δεν τους καταργούμε και αντιθέτως απολαμβάνουν φήμη και υψηλές αμοιβές;

Η διεύθυνση μιας ορχήστρας είναι πολλά παραπάνω από το να κουνά κανείς τα χέρια του μπροστά σε σπουδαίους επαγγελματίες που ναι μεν ξέρουν καλά τη δουλειά τους αλλά δεν μπορούν να τα κάνουν όλα μόνοι τους. Θέλω σήμερα να φέρω ως παράδειγμα δύο σπουδαίους μαέστρους που ο ένας είναι 90 ετών και ο άλλος 98 και διευθύνουν ακόμη! Ο 90χρονος είναι ο Ζούμπιν Μέτα και ο 98χρονος είναι ο (απολύτως αγαπημένος μου) Χέρμπερτ Μπλόμστεντ που αυτή τη στιγμή έχουν ένα αρκετά φορτωμένο πρόγραμμα για τους επόμενους μήνες.

Θα πει κάποιος ότι για να μπορεί να το κάνει ένας άνθρωπος 90 κι ένας άλλος που είναι 98 μάλλον δεν θα είναι και πολύ δύσκολο. Η πείρα που έχουν αποκτήσει αυτοί οι σπουδαίοι μαέστροι και η κατασταλαγμένη αλλά φρέσκια ματιά που έχουν για τα πράγματα, μάλλον τους κάνει ξεχωριστούς. Η δουλειά ενός μαέστρου τέτοιας εμπειρίας δεν είναι αυτή που νομίζεις αγαπητέ αναγνώστη…σίγουρα δεν αφορά το να δείξει τα πάντα στην παράσταση. Είναι όμως αυτή η δουλειά που κάνουν στην πρόβα και ο τρόπος με τον οποίο εξηγούν το όραμά τους για τη μουσική που κάνει στις ορχήστρες και τους διευθυντές τους να θέλουν να συνεργαστούν με αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους. Είναι αυτό το καταστάλαγμα σοφίας που έχουν τη δυνατότητα να εμφυσήσουν στην ορχήστρα που παίρνουν στα χέρια τους. Είναι τελικά το πόσο καλύτερους κάνουν τους μουσικούς με μία και μόνη συναυλία και τις ιδέες που έχουν για τη μουσική.

Αρκεί να ακούσει κανείς μία ηχογράφηση ή να δει μία ζωντανή συναυλία ενός τέτοιου μαέστρου για να καταλάβει πόσο σημαντική δουλειά κάνουν και πόσο έχουν προσπαθήσει για να δώσουν σχήμα στο μουσικό έργο που διευθύνουν, να μείνουν πιστοί στον συνθέτη και στις ιδέες του και να ανακατασκευάσουν το μουσικό παλάτι που είναι μία σύνθεση.

Μπορεί κάποιες φορές τα τέμπι να είναι λίγο πιο αργά (μου έχει τύχει να δω σπουδαίο αλλά ηλικιωμένο μαέστρο να κάνει μία συμφωνία Μπετόβεν να διαρκεί τουλάχιστον 15 επιπλέον λεπτά) αλλά αυτό που θα μπει μέσα στη ψυχή σου θα είναι κάτι μεγαλύτερο από τη μουσική ταχύτητα. Θα έχεις την ευκαιρία να έρθεις σε επαφή με τις μεγάλες ιδέες εκείνων που ξέρουν. Και αυτό είναι ό,τι πιο ικανοποιητικό μπορείς να φανταστείς στη ζωή σου για σήμερα…