
Καμιά φορά η ζωή τα φέρνει έτσι που αναγκάζεσαι να μείνεις μακριά από αυτά που σου αρέσουν. Όμως μπορείς και να επιστρέψεις όταν βρεις μια κάποια ισορροπία. Έτσι κι αυτή η στήλη επιστρέφει λοιπόν.
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι πιθανό οι κοινοί θνητοί ή καλύτερα οι μη-ειδικοί, δεν έχουν ακούσει ποτέ στη ζωή τους παρόλο που αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να έχουν κάνει μεγάλο καλό στην εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης, κάτι που κατά προέκταση κάνει καλό και στην ανθρωπότητα. Δύο τέτοιοι, από διαφορετικά αλλά συγκλίνοντα πεδία, ήταν ο Κωνσταντίνος Φλώρος και η Ιωάννα Κουτσουράδη. Ο πρώτος βρισκόταν απολύτως εντός του πλαισίου του μέσου (του classicalmusic.gr δηλαδή) που χρησιμοποιώ ως βήμα, η δεύτερη όχι και τόσο αλλά δεν παύει να της αξίζει μία αναφορά γιατί έκανε πολλά στη ζωή της.
Ο Κωνσταντίνος Φλώρος ήταν μουσικολόγος, ομότιμος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Το ερευνητικό του έργο είναι πραγματικά εντυπωσιακό με τον ίδιο να θεωρείται παγκόσμια αυθεντία σε ετερόκλητα μουσικά αντικείμενα όπως η βυζαντινή μουσική, η νευματική γραφή, ο Άλμπαν Μπεργκ, η Δεύτερη Σχολή της Βιέννης αλλά και ο Γκούσταφ Μάλερ! Το συγγραφικό του έργο δε καλύπτει χρονολογικά τη μουσική δημιουργία περίπου 1000 ετών! Ο Φλώρος ήταν μία τόσο καλοσυνάτη μορφή που δεν έχει καμία έπαρση για το τι είχε καταφέρει. Μειλίχιος και πράος, δεν κουραζόταν να απαντάει σε οποιαδήποτε ερώτηση του ετίθετο από οποιονδήποτε. Είχα την τύχη να τον δω και να τον γνωρίσω τις φορές που βρέθηκε στην Ελλάδα και να διαβάσω πολλά από τα κείμενά του, πολλά εκ των οποίων κυκλοφορούν και στα Ελληνικά. Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να τα αναζητήσετε.
Η Ιωάννα Κουτσουράδη ήταν καθηγήτρια φιλοσοφίας και ήταν Ρωμιά που δεν έφυγε ποτέ από την Πόλη. Δίδαξε σε πολλά πανεπιστήμια της Τουρκίας και ο λόγος της ήταν πάντοτε συγκροτημένος και η σκέψη της κοφτερή και σπινθηροβόλα. Έζησε ως μέλος μίας κοινότητας με λαμπρό παρελθόν αλλά αβέβαιο μέλλον και κατάφερε να αναδειχθεί ως η σημαντικότερη προσωπικότητα της Τουρκίας στη φιλοσοφία. Πάντοτε με την πλευρά του αδύναμου, διατύπωσε απόψεις και σκέψεις για τα δικαιώματα του ανθρώπου και ήταν αναφανδόν εναντίον της βίας, κάτι που ήταν στάση ζωής για εκείνη. Είχα την τύχη να την γνωρίσω και να την συναναστραφώ τα χρόνια που ζούσα κι εργαζόμουν στη Κωνσταντινούπολη. Της άρεσε φυσικά πάρα πολύ η μουσική, όπως συμβαίνει με όλους τους καλλιεργημένους ανθρώπους αστικής συνείδησης. Ήταν μοναδική απόλαυση να την ακούς να μιλάει με τα όμορφα ελληνικά της και τους ωραίους ιδιωματισμούς της.
Οι άνθρωποι περνάνε και χάνονται από αυτή τη γη και κανείς δεν ξέρει τι γίνεται μετά ή μάλλον διαμορφώνουμε την αντίληψη για το «μετά» μέσα από τις πεποιθήσεις του καθενός και κάθεμιας. Θα το δούμε τότε τι γίνεται γιατί θα έρθει αυτή η στιγμή για όλους μας. Ίσως αυτό που πρέπει να σκεφτούμε λίγο είναι μπας και καταφέρουμε να αφήσουμε ένα έργο, έστω και τόσο δα, στον μάταιο τούτο κόσμο, κάτι τις που να μπορούμε να σκεφτούμε ότι έφερε τον κόσμο ένα βήμα πιο παραπέρα προς το καλό. Οι δύο παραπάνω, ο Φλώρος και η Κουτσουράδη, άφησαν πολύ περισσότερα από ένα «κάτι τις» και πρέπει να τους ευγνωμονούμε.

