Μετά τη συνεργασία τους με την Εθνική Πινακοθήκη και το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, που ιχνηλάτησαν τη μουσική δραματουργία στα έργα σύγχρονων Ελλήνων εικαστικών, ολοκληρώνουν τον κύκλο της έρευνας τους με τις δημιουργίες της Όπυς Ζούνη, προσκαλώντας τον ουτίστα και συνθέτη Θωμά Μελετέα στη νέα τους σύμπραξη. Η Όπυ Ζούνη ανέφερε ότι η έμπνευση της προέρχεται κυρίως από τη φύση, τον απόηχο από κόσμους που έζησε και ταξίδεψε όπως η Αίγυπτος και η Γαλλία – Μουσικά σχήματα που μοιάζουν να μεταμορφώνονται διαρκώς, από τη γαλλική μπαρόκ μουσική του Μισέλ Λαμπέρ στην αγγλοαραβική ποπ της δεκαετίας του πενήντα, τη Φρανσουάζ Αρντύ και τα μοτέτα της Αιγύπτιας συνθέτιδας Awatef Abdel Karim, διασχίζουν τα περιπλανώμενα τοπία των έργων της.
Σύλληψη-καλλιτεχνική επιμέλεια: Αναστασία Κότσαλη- Μιχάλης Καλκάνης
Αναστασία Κότσαλη: μεσόφωνος
Μιχάλης Καλκάνης: κοντραμπάσο, ηλεκτρονικά, πρωτότυπες συνθέσεις
Θωμάς Μελετέας: ούτι, πρωτότυπες συνθέσεις
Ο Μιχάλης Καλκάνης προέρχεται από μουσική οικογένεια και ξεχωρίζει ως τολμηρός, καινοτόμος και εξαιρετικά δημιουργικός καλλιτέχνης, προσφέροντας μουσική που είναι ταυτόχρονα απρόβλεπτη και βαθιά συναρπαστική. Το έργο του χαρακτηρίζεται από έναν επιτυχημένο συνδυασμό πειραματισμού και οράματος. Ο Καλκάνης συχνά συμμετέχει σε διεπιστημονικό διάλογο με άλλες μορφές τέχνης, συμπεριλαμβανομένης της φωτογραφίας, της ποίησης και του σύγχρονου χορού. Ως σόλο καλλιτέχνης, έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε σημαντικά πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το Flux Laboratory, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Αθηνών (ΕΜΣΤ), την Εθνική Πινακοθήκη και το Μουσείο Μπενάκη. Τα σχήματα του ‘Mihalis Kalkanis Group’ και ‘Seeds’, αποτελούν σταθερή παρουσία στη φεστιβαλική σκηνή, έχοντας εμφανιστεί στα σημαντικότερα ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ, όπως το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, το Summer Nostos Festival (ΚΠΙΣΝ), το Athens Jazz Festival, Jazz Ahead (DE), Palma Jazz Festival (ES), Aglan Jazz Festival (CY) και πολλά άλλα.
H μεσόφωνος Αναστασία Κότσαλη σπούδασε λυρικό τραγούδι στην Ελλάδα, την Αυστρία και την Ιταλία. Συνεργάζεται με την Εθνική Λυρική Σκηνή, το Φεστιβάλ Αθηνών, την Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, την Καμεράτα -Ορχήστρα των Φίλων της μουσικής, την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ κτλ Με τον ακορντεονίστα Κωνσταντίνο Ζιγκερίδη αποτελούν το Duo Hedi και, συνεργαζόμενοι τακτικά με την ΕΛΣ, ερμηνεύουν ρεπερτόριο μπαρόκ και νέας μουσικής παρουσιάζοντας, μεταξύ άλλων, το τα τραγούδια του Τορου Τακεμίτσου για πρώτη φορά στην Ελλάδα ενώ πρωταγωνίστησαν στην παραγωγή Eternity του Gno Tv. Σημαντικό κομμάτι της καλλιτεχνικής της έρευνας αποτελεί η εξερεύνηση της ηχητικής δραματουργίας στα σύγχρονα εικαστικά έργα, συμπράττοντας με την Εθνική Πινακοθήκη και το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Ιδρυτικό μέλος, με την υψίφωνο Λητώ Μεσσήνη, της Ομάδας Μουσικού Θεάτρου Ραφή και του Μουσικού Φεστιβάλ Κουρνός της Λήμνου(επιχορηγούμενο από το Υπουργείο Πολιτισμού). Στην δεκατετράχρονη πορεία της, η Ομάδα Ραφή έχει συμπράξει με τους σημαντικότερους πολιτιστικούς φορείς της Ελλάδας (ΕΛΣ, Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών κ.ά.). Φοίτησε στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ο Θωμάς Μελετέας είναι ουτίστας, συνθέτης και υποψήφιος διδάκτορας του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Ερευνά και εργάζεται πάνω στη σύμπραξη της τροπικής μουσικής της ανατολικής Μεσογείου και των παραδοσιακών ρεπερτορίων της Ελλάδας με τη σύγχρονη μουσική. Έχει κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ με συνθέσεις του και διάφορα singles και EPs. Έχει περιοδεύσει εκτενώς στην Ελλάδα και το εξωτερικό με τα προσωπικά του σχήματα και με τα σχήματα των Πέτρου Κλαμπάνη, Χρήστου Καλιοντζίδη, Ross Daly, Βαγγέλη Βραχνού κ.α. Διδάσκει ούτι, θεωρία τροπικής μουσικής, σύνθεση και αυτοσχεδιασμό από το 2018.
Ηχοχρωμίες: Νέα σειρά συναυλιών σε επιμέλεια Λορέντας Ράμου, Σταύρου Γασπαράτου και Μιχάλη Παρασκάκη.
Όπως υποστηρίζει ο Alex Ross, ο πολιτιστικός κριτικός και ιστορικός της μουσικής, στο έργο του The Rest is Noise: Listening to the 20th Century, η ιστορία της σύγχρονης μουσικής είναι άρρηκτα δεμένη με τις ποικίλες και σύνθετες αφηγήσεις της σύγχρονης ζωής – τις δυσαρμονίες και τις συγκρούσεις της, τις επιθυμίες, τις ρήξεις και τις επαναπροσεγγίσεις της. Οι Ηχοχρωμίες, η νέα μουσική σειρά του Ιδρύματος Θεοχαράκη για το φθινόπωρο του 2025 και την άνοιξη του 2026, προσπαθεί να εκφράσει την ουσία του συλλογισμού του Ross, επιλέγοντας όχι απλώς την επαναφήγηση του μουσικού κανόνα, αλλά την ενεργή εμπλοκή με το παρόν και τις πολλαπλές υφές και εκφάνσεις του σύγχρονου ήχου.
Προσκαλώντας τη Λορέντα Ράμου, τον Σταύρο Γασπαράτο και τον Μιχάλη Παρασκάκη να συν-επιμεληθούν τη συγκεκριμένη μουσική σειρά, επιδιώκουμε μια διαφορετική και πρωτότυπη προσέγγιση, όπου μια ενιαία οπτική συγκροτείται μέσα από τρεις ετερόκλητες, αλλά εν τέλει συμπληρωματικές επιμελητικές προσεγγίσεις. Η συνεργασία με την επιμελητική ομάδα βασίστηκε σε μια απλή αλλά ουσιαστική παραδοχή: ότι η κλίμακα και η φυσική παρουσία του κτιρίου μπορούν να αξιοποιηθούν, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινή και οικεία εμπειρία. Ένα πλαίσιο όπου καλλιτέχνες της σύγχρονης μουσικής (ακουστικής, ηλεκτρονικής, αυτοσχεδιαστικής) και της performance μπαίνουν σε διάλογο με τον χώρο και το κοινό.
Καθιστώντας την έννοια της οικειότητας βασικό στοιχείο του νέου σχεδιασμού του Ιδρύματος στο σύνολο των προγραμμάτων του, ενθαρρύνουμε μια πιο «ήσυχη» και ουσιαστική μορφή προσέγγισης, που απαιτεί μια βαθιά και προσεκτική ακρόαση. Η μουσική σειρά Ηχοχρωμίες δεν νοείται μόνο ως μια σειρά συναυλιών, αλλά ως μια ανοιχτή και διαρκώς εξελισσόμενη πρόταση.
Η επιμελητική προσέγγιση του προγράμματος γεννήθηκε από την επιθυμία να εμβαθύνουμε στη σχέση μουσικής και εικαστικών τεχνών – μια σχέση οργανική, ιδιαίτερα για το Ίδρυμα Θεοχαράκη, όπου ο εικαστικός άξονας παραμένει στην καρδιά των δράσεών του. Ειδικά για την περίοδο 2025-2026, αρκετές από τις συναυλίες σχετίζονται με διάφορους τρόπους με την παράλληλη έκθεση για τις γυναίκες εικαστικούς από τον αραβικό κόσμο, μέσα στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η Όπυ Ζούνη. Ταυτόχρονα,, καθοριστικό ρόλο έπαιξε η ίδια η αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του κτιρίου του Ιδρύματος: η πολλαπλότητα των χώρων του, η έντονη παρουσία της υλικότητας και της μορφής, αλλά και η οικειότητα που εκπέμπει. Το πρόγραμμα αντλεί έμπνευση από αυτήν τη δυναμική — από τη δυνατότητα του ήχου να συνομιλήσει όχι μόνο με την εικόνα, αλλά και με τον ίδιο τον χώρο. Στο επίκεντρο βρίσκεται και η ζωντανή, επιτελεστική διάσταση της μουσικής: ο τρόπος που το σώμα, η πράξη και η ακρόαση συνυπάρχουν σε ένα καλλιτεχνικό γεγονός όπου η μουσική δεν παρουσιάζεται απλώς, αλλά βιώνεται.