Ο Φερδινάνδος των Μεδίκων δεν ήταν βεβαίως κανένας τυχαίος… Ως Μέγας Πρίγκηψ της Τοσκάνης, διαμόρφωσε μια προσωπική σφαίρα επιρροής, που διέφερε αισθητά από τις πολιτικές και θρησκευτικές επιλογές του πατέρα του. Άνθρωπος με υψηλή αισθητική, ο Φερδινάνδος παραμέλησε κάπως τα πολιτικά καθήκοντα ενός διαδόχου κι εστίασε στις γήινες απολαύσεις με μεγάλη έμφαση στον έρωτα, τη μουσική και τις τέχνες, καθιστώντας την αυλή του έναν σημαντικό πόλο έλξης για τους κορυφαίους δημιουργούς της εποχής.
Η Φλωρεντία, υπό την αιγίδα του, αναδείχθηκε σε ένα δυναμικό κέντρο καλλιτεχνικής παραγωγής. Στην εξοχική του έπαυλη στο Πρατολίνο, φιλοξενούσε θεαματικές παραστάσεις όπερας και άλλα μουσικά δρώμενα. Εκεί έδωσε με μια παραγγελία την ευκαιρία στον νεαρό τότε Χαίντελ να παρουσιάσει την πρώτη του ιταλική όπερα, τον Ροντρίγκο. O Βιβάλντι του αφιερώνει την πρώιμη (έργο 3) αλλά ρηξικέλευθη συλλογή δώδεκα κοντσέρτων με τον γενικό τίτλο Ο αρμονικός οίστρος. Η μουσική αυτή αντικατοπτρίζει τις προτιμήσεις αλλά και την προσωπικότητα του μαικήνα, είναι ένα πολυεδρικό μουσικό του πορτραίτο.
Ο Φερδινάνδος έμελλε να είναι η τελεία στην ένδοξη γραμμή των Μεδίκων. Παρέμεινε άκληρος και δεν πρόλαβε να διαδεχθεί τον πατέρα του στον θρόνο του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης. Πέθανε στα πενήντα του και ετάφη τυλιγμένος με ένα μαύρο μεταξωτό σάβανο για να καλύπτει τα παράσημα της ωχράς σπειροχαίτης που του είχαν απονεμηθεί μερικά χρόνια νωρίτερα σε ένα καρναβάλι της Βενετίας λίγο πιο ζωηρό από τα άλλα…
Η πιο διαχρονική του κληρονομιά, ωστόσο, δεν ήταν πολιτική, αλλά καλλιτεχνική. Με την διορατικότητα που τον διέκρινε, ο Φερδινάνδος ανέθεσε στον προσωπικό του κατασκευαστή οργάνων Μπαρτολομέο Κριστοφόρι το προκλητικό εγχείρημα να δημιουργήσει ένα πληκτροφόρο όργανο με δυνατότητα (άκουσον, άκουσον) ελέγχου της δυναμικής διαφοροποίησης του ήχου. Το αποτέλεσμα ήταν μια εφεύρεση που άλλαξε για πάντα την πορεία της μουσικής: το gravicembalo col piano e forte, το πρώτο πιάνο!