Πώς δημιουργήθηκε το σύνολο;
Στέφανος: Το σύνολο δημιουργήθηκε, στα τέλη του 2018 με αρχές του 2019 σε μια προσπάθεια δημιουργίας συνόλων μουσικής δωματίου με τους μαθητές του Ωδείου Δήμου Ηρακλείου, στο οποία παρακολουθούσα μαθήματα βιόλας και συμμετείχα στην Συμφωνική Ορχήστρα Νέων. Όντας ουσιαστικά η μοναδική σταθερή βιόλα της ορχήστρας εκείνη την περίοδο, η συμμετοχή μου δεν χωρούσε δεύτερη σκέψη, κάτι που ίσχυε και για τον Κωστή, τον τσελίστα του κουαρτέτου. Τα δύο βιολιά ήταν επίσης μαθητές του Ωδείου, αλλά δεν αποτελούν πλέον μέρος του σημερινού σχήματος.
Όσον αφορά τα σημερινά μέλη, τον Γεώργιο Χλιαβώρα τον γνώρισα πρώτη φορά σε μια συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων Ηρακλειου στην Μυρτιά τον Ιούλιο του 2018. Τον Γιώργο Δασκαλάκη τον γνώρισα πολύ αργότερα, όταν ερμηνεύσαμε το οκτέτο του Μέντελσον και το πρώτο σεξτέτο του Μπραμς στο Ωδείο Δήμου Ηρακλείου το 2022, όταν το κουαρτέτο ήταν ήδη ενεργό για κάποια χρόνια με τον Γιάννη Μαγειρόπουλο στη θέση του Γιώργου.
Κωστής: Το 2018 ήταν η χρονιά ίδρυσης του κουαρτέτου με αφορμή τον ερχομό του Γεωργίου Δεμερτζή στο Ηράκλειο, καθώς φυσικά και την προτροπή από τον Ιωάννη Πετράκη. Η αρχική σύσταση του κουαρτέτου είναι αρκετά διαφορετική από την σημερινή. Τον Στέφανο Συμεωνίδη τον γνώρισα το 2016 στο Ηράκλειο σε μια συναυλία στην οποία συμπράξαμε. Με τον Γεώργιο Χλιαβώρα γνωριζόμαστε και παίζουμε μαζί από παιδιά. Τον Γιώργο Δασκαλάκη τον γνώρισα σε ένα μάθημα μουσικής δωματίου του Γιώργου Δεμερτζή, όπου κληθήκαμε να κάνουμε ένα πέρασμα ανάγνωσης το κουαρτέτο του M.Ravel.
Τι σας τράβηξε στη μουσική δωματίου;
Στέφανος: Προσωπικά έχοντας ξεκινήσει τη βιόλα στην ηλικία των 19 ετών και έχοντας μεγαλώσει με ροκ μουσική, δεν γνώριζα και πολλά από κλασική μουσική και αν μη τι άλλο δεν είχα ποτέ βλέψεις για να το κάνω επαγγελματικά, πόσο μάλλον να γίνω ‘’σολίστ’’. Όπως προανέφερα η ιδέα δεν ήταν δική μου. Παρόλα αυτά, σύντομα μέσα από την ενασχόλησή μου με το κουαρτέτο άρχισα να ανακαλύπτω έναν κόσμο όπου ο ρόλος της βιόλας δεν είναι καθόλου δευτερεύων. Ήταν ένας χώρος που έμοιαζε να ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μου, μου έδινε μεγάλο χώρο να εξελιχθώ και να έχω πρωταγωνιστικό ρόλο, χωρίς όμως να είμαι μόνος μου, αλλά με τρεις ακόμη ανθρώπους, που ταυτόχρονα κάνουν το ίδιο. Ίσως μου ταίριαξε γιατί μικρός ήθελα να είμαι σε ροκ συγκρότημα. Στο τέλος με κέρδισε το ίδιο το ρεπερτόριο, αλλά και η σχέση που ανέπτυξα με τους συμπαίκτες μου.
Γεώργιος: Η δημιουργική ελευθερία, το ρεπερτόριο, το βάθος στο οποίο μπορεί κανείς να φτάσει μουσικά. Η πλήρης ελευθερία του να αναλαμβάνω πλήρως τη φωνή μου, να μπορώ να της δώσω την προσωπικότητα και τα χρώματα που θέλω. Και συγχρόνως, η διαρκής και
πλήρης έκθεση απέναντι στους συμπαίκτες μου, αυτών απέναντι μου, και η αλληλεπίδραση που προκύπτει. Είναι κάτι που σε ολοκληρώνει πολύ ως μουσικό πιστεύω.
Κωστής: Αρχικά το ρεπερτόριο ήταν στην ουσία το “μέλι” που με τράβηξε . Πολύ σύντομα όμως ανακάλυψα πως 4 άνθρωποι που καλούνται να μάθουν και να συμφωνήσουν στο πώς θα παιχτεί ένα έργο είναι κάτι που προσωπικά με γεμίζει παρά πολύ σαν καλλιτέχνη, αλλά και σαν άνθρωπο.
Ποιος είναι ο συγκολλητικός ιστός του συνόλου;
Στέφανος: Θα έλεγα το γεγονός ότι είμαστε καλοί φίλοι παρά το γεγονός ότι είμαστε αρκετά διαφορετικοί χαρακτήρες. Κάπως αλληλοσυμπληρωνόμαστε. Πλέον συγκατοικούμε και όλοι μαζί, το οποίο μας έχει φέρει και πιο κοντά. Ίσως παραπάνω από ό,τι θα έπρεπε.
Γεώργιος: Η αγάπη μας για τη μουσική, οι σε αρκετά μεγάλο βαθμό κοινές μας μουσικές εμπειρίες και αντίληψη γύρω από μουσικά θέματα και προσεγγίσεις, η φιλία μας και το (αρκετά συχνά αισχρό) χιούμορ μας. Αφότου μετακομίσαμε στη Γερμανία, έχουμε και ακόμη ένα κοινό, όπως μόλις ειπώθηκε: ότι συγκατοικούμε. Αν και οι απόψεις διίστανται ως προς το αν αυτό είναι παράγοντας συνεκτικότητας ή διάλυσης· ο χρόνος θα το δείξει.
Κωστής: Θα έλεγα η θέληση για μια καλή και εποικοδομητική πρόβα… και ένα ακόμα ωραιότερο διάλειμμα για τηγανίτες.
Ποιο είναι το πιο ισχυρό κοινό χαρακτηριστικό σας;
Στέφανος: Είμαστε ένα περίεργο συνονθύλευμα ανθρώπων με ασυνήθιστο background και θα έλεγα μια πιο ενστικτώδη, μη ακαδημαϊκή σύνδεση με την μουσική. Ο Γεώργιος για παράδειγμα ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος σε διάφορα όργανα από μικρό παιδί, με κλίση σε διάφορα είδη μουσικής, από τζαζ μέχρι progressive rock. Παρόλα αυτά σπούδασε και τελείωσε Χημικός Μηχανικός στο ΕΜΠ με master και τελικά κάπως κατέληξε στο βιολί, μετά από μια σύντομη ενασχόληση με την κβαντομηχανική. Ο Κωστής ξεκίνησε το τσέλο στα 16 του, έβγαλε με το αυτί το κονtσέρτο του Σεν-Σανς και μπήκε με ειδίκευση στο ΠΑΜΑΚ στα 18 του. Τι να πει κανείς. Για τον Γιώργο Δασκαλάκη, το νεότερο μέλος, και από άποψη ηλικίας και ενσωμάτωσης στο σύνολο, τα λόγια είναι περιττά. Δεν έχω γνωρίσει πιο πηγαίο βιολονίστα, με την μοναδική εξαίρεση του ίδιου του Γιώργου Δεμερτζή. Κάθε φορά που παίζουμε μαζί με εμπνέει να παίζω πιο όμορφα.
Γεώργιος: Νομίζω αγαπάμε όλοι πάρα πολύ τη μουσική γενικότερα, και ειδικά τη μουσική δωματίου. Και, παρόλο που δεν είναι άκρως απαραίτητο, είμαστε καλοί φίλοι. Επίσης νομίζω ότι έχουμε κληρονομήσει όλοι από τον δάσκαλό μας μία πολύ υγιή σχέση με τη μουσική και την ερμηνεία της, που μας βοηθάει πολλές φορές στο να ψάχνουμε και να βρίσκουμε την απλότητα όταν παίζουμε, σαν σύνολο και ξεχωριστά ο καθένας.
Κωστής: Πολλή αγάπη γι‘αυτό που κάνουμε.
Ποια είναι η πιο μεγάλη δυσκολία στο να κάνετε μουσική ως ομάδα;
Στέφανος: Πολλές φορές μπαίνουν στη μέση εγωισμοί που επιβραδύνουν την διαδικασία της πρόβας… Το μεγαλύτερο ζήτημα βέβαια στην παρούσα φάση και στην ηλικία μας είναι το γεγονός ότι ο καθένας μας καλείται να αντιμετωπίσει βασικά ερωτήματα για την πορεία
της ζωής του. Το να ευθυγραμμιστούν τέτοιες αποφάσεις για τέσσερα άτομα ταυτόχρονα δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα και συχνά απαιτεί πολύ σοβαρούς συμβιβασμούς. Ως τώρα τα καταφέρνουμε.
Γεώργιος: Για μένα, ο αποτελεσματικός διάλογος. Όσο κοινές και να είναι οι μουσικές επιρροές και η αισθητική, αναπόφευκτα θα υπάρχουν φορές όπου οι απόψεις θα αποκλίνουν. Είναι πάρα πολύ δύσκολο τέσσερις άνθρωποι με ίσους ρόλους να συμφωνήσουν για ένα κοινό αποτέλεσμα, ή για μια κοινή στρατηγική επίλυσης ενός προβλήματος που προκύπτει. Είναι πολύ λεπτή η γραμμή μεταξύ του να φέρνει ο καθένας τις ιδέες του και να υπάρχει ένας δημιουργικός πλουραλισμός, με το να βαλτώνει η πρόβα γιατί ο καθένας εμμένει στις απόψεις του.
Για αυτό πρέπει όλοι να είναι σε ετοιμότητα ανά πάσα στιγμή να παραμερίσουν τα εγώ τους και τις πεποιθήσεις τους, να είναι έτοιμοι να δοκιμάσουν άλλες ιδέες από τις δικές τους, να έχουν συμβιβαστεί με το γεγονός ότι όσο σίγουροι και να είναι για κάτι, υπάρχει περίπτωση να σφάλλουν. Αυτά όλα ακούγονται ίσως απλοϊκά, αλλά στην πράξη, όταν υπάρχουν στενά χρονικά περιθώρια και πίεση, και πρέπει να υπάρξει αυτή η συνεργασία ανεξαρτήτως της εκάστοτε ψυχολογικής κατάστασης του καθενός, είναι φορές που είναι πραγματικά πολύ δύσκολο.
Ποια είναι η κοινή σας έμπνευση;
Στέφανος: Αυτό είναι εύκολο. Ο δάσκαλός μας, ο Γιώργος Δεμερτζής. Θα έλεγα πως μας έχει μεταδώσει την φιλοσοφία του για την μουσική καθώς και το πως να αντιμετωπίζουμε και να μελετάμε ένα έργο. Έχω περιέργεια να δω τι θα απαντήσουν οι υπόλοιποι.
Γεώργιος: Σίγουρα πιστεύω ότι ο δάσκαλός μας Γεώργιος Δεμερτζής έχει παίξει πολύ μεγάλο ρόλο και έχει αποτελέσει κοινή πηγή έμπνευσης για όλους μας. Φυσικά η αισθητική μας έχει επηρεαστεί κι από άλλα κουαρτέτα, όπως το κουαρτέτο Ebene για παράδειγμα, και προσπαθούμε να διαμορφώσουμε από κοινού έναν ήχο ο οποίος να μας εμπνέει εμάς τους ίδιους να συνεχίζουμε.
Κωστής: Πιστεύω πως και για τους 4 είναι ο Γεώργιος Δεμερτζής όχι μόνο δια της ιδιότητας του μέντορα αλλά και επειδή παραμένει ένας τεράστιος καλλιτέχνης με απίστευτη πλαστικότητα δίχως όρια.
Πώς αποφασίσατε το όνομα του συνόλου και γιατί;
Στέφανος: Δεν το αποφασίσαμε. Χαχα. Η ομοιότητα με το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο είναι εμφανής. Όπως καταλαβαίνετε, το όνομα το αποφάσισε ο Γιώργος Δεμερτζής. Η προέλευση του ονόματος είναι από το Κρητικό Κουαρτέτο του Αριστείδη Αντωνακάκη, το οποίο δραστηριοποιήθηκε στα μέσα του 20ου αιώνα. Το έργο του για κουαρτέτο εγχόρδων είναι από τα πρώτα έργα που αναλάβαμε ως σύνολο και κάπως μας προσέδωσε σε έναν βαθμό την ταυτότητά μας, ως συνεχιστές του Κρητικού Κουαρτέτου, όντας το μοναδικό κουαρτέτο εγχόρδων της Κρήτης.
Γεώργιος: Το όνομά μας είναι είναι αναφορά στο Κρητικό Κουαρτέτο, που δημιουργήθηκε από τον Αριστείδη Αντωνακάκη και δραστηριοποιήθηκε το 1934-1937 στην Κρήτη. Πριν μπω εγώ στο κουαρτέτο, ένα από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο, έργο που παίχτηκε ήταν το κουαρτέτο “In Modo Dorico” του Αριστείδη Αντωνακάκη, κι όταν έπαιξα για πρώτη φορά μαζί τους, αυτό το έργο παίξαμε. Συγχρόνως βέβαια, το όνομά μας είναι και αναφορά στο Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο, το κουαρτέτο του δασκάλου μας, και η πρώτη μας κοινή έμπνευση.
Κωστής: Γύρω στο 1935 ο βιολιστής και συνθέτης Αριστείδης Αντωνακάκης ίδρυσε το πρώτο κουαρτέτο της Κρήτης (Κρητικό Κουαρτέτο). Έτσι λοιπόν και εμείς καταλήγουμε στον τίτλο “Νέο Κρητικό Κουαρτέτο” ακολουθώντας το παράδειγμα του Νέου Ελληνικού Κουαρτέτου που με παρόμοιο τρόπο πήρε το όνομα του.
Πότε και που κάνατε την πρώτη σας δημόσια εμφάνιση;
Στέφανος: Η πρώτη πρώτη μας εμφάνιση ήταν στις αρχές του ‘19 στο Ωδείο Δήμου Ηρακλείου που παίξαμε το κουαρτέτο του Ραχμάνινοφ. Με αυτό ξεκίνησαν όλα. Εντυπώσεις δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι… Μάλλον ότι θα μπορούσε να είχε πάει και καλύτερα. Όπως πάντα.
Κωστής: Αν θυμάμαι καλά πρέπει να ήταν μια συναυλία του Ωδείου Δήμου Ηρακλείου το 2019 όπου με την τότε σύσταση μας παρουσιάσαμε το Κουαρτέτο του Rachmaninoff σε Σολ ελάσσονα. Θα ήθελα να κάνω όμως και μια αναφορά σε μια άλλη εκδήλωση κάποια χρόνια αργότερα που μου έχει αφήσει μια πολύ γλυκιά ανάμνηση, όταν παρουσιάσαμε το Op.18 αρ.4 του L. Van Beethoven στο ιστορικό μουσείο Ηρακλείου.
Έχετε συμμετάσχει και/ή διακριθεί σε διαγωνισμούς; Υπήρξε κάποιος από αυτούς που σας ώθησε καθοριστικά στην επαγγελματική σας δραστηριότητα;
Στέφανος: Το 2023 στείλαμε μερικά βίντεο με την βοήθεια του φοβερού Hans Kipfer για τον διαγωνισμό της πλατφόρμας MERITA του Le Dimore del Quartetto, όπου επιλεχθήκαμε (μεταξύ και άλλων κουαρτέτων) ανάμεσα από πάνω από 60 αιτήσεις. Ξαφνικά βρεθήκαμε μέλη ενός πανευρωπαϊκού δικτύου κουαρτέτων και ιδρυμάτων που σκοπός τους είναι η προώθηση και υποστήριξη κουαρτέτων σαν εμάς. Αυτό ήταν σίγουρα ένα σημείο καμπής, όπου συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα και ίσως πρέπει να το πάρουμε στα σοβαρά.
Γεώργιος: Ένας διαγωνισμός ο οποίος σίγουρα μας ώθησε καθοριστικά, ήταν αυτός για την είσοδό μας στην πλατφόρμα Merita, μια πανευρωπαϊκή πλατφόρμα στήριξης υποσχόμενων κουαρτέτων σε όλη την Ευρώπη. Μέχρι τότε, ο Στέφανος έμενε στη Γερμανία όπου σπούδαζε, εγώ στην Αθήνα, και οι άλλοι δύο στο Ηράκλειο Κρήτης, και βρισκόμασταν και δουλεύαμε μαζί με κάθε ευκαιρία που βρίσκαμε. Προσωπικά εκείνη την περίοδο είχα αποφασίσει να κάνω το μάστερ μου στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ήμουν στη διαδικασία των ακροάσεων. Η επιτυχία μας αυτή ήρθε τότε ξαφνικά, καθώς δεν το είχαμε καθόλου δεδομένο ότι θα μας διάλεγαν. Αποφασίσαμε τότε από κοινού να δώσουμε στο κουαρτέτο
μια σοβαρή ευκαιρία να αναπτυχθεί περισσότερο, και μετακομίσαμε όλοι στη Γερμανία, για να βρισκόμαστε κοντά και να δουλεύουμε όσο το δυνατόν πιο συχνά. Είναι μια απόφαση που σίγουρα δε μετανιώνω.
Κωστής: Όχι ακόμα. Είναι κάτι που επεξεργαζόμαστε όλο και πιο έντονα όσο περνάει ο καιρός. Η μόνη διάκριση μέχρι στιγμής είναι η θέση που εξασφαλίσαμε στην Ευρωπαϊκή πλατφόρμα για νέα κουαρτέτα του MERITA το 2023.
Ποια από τις μέχρι σήμερα εμφανίσεις σας θα σας μείνει αξέχαστη;
Στέφανος: Ξεχωριστή για μένα θα έλεγα ότι ήταν η εμφάνισή μας στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Όπως αρέσει στον Κωστή να λέει ‘’η πρώτη φορά που πήγα στο Μέγαρο ήταν όταν με φώναξαν να παίξω’’. Το λέει χιουμοριστικά αλλά ισχύει. Το ίδιο παραλίγο να ισχύσει και για μένα, αλλά είχα την φοβερή τύχη να ακούσω την συναυλία του Quatuor Ebene στην αίθουσα ‘’Μητρόπουλος’’ όπου παίξαμε κι εμείς λίγους μήνες μετά, οπότε για μένα ήταν η δεύτερη φορά που πήγα στο Μέγαρο.
Κωστής: Νομίζω για μένα η πρώτη μας εμφάνιση σαν κουαρτέτο στην αίθουσα Δ.Μητρόπουλος τον Φλεβάρη του 2024.
Ποιες οι προτιμήσεις σας στην επιλογή του ρεπερτορίου σας; Αγαπημένα έργα, συνθέτες… Ποιο ρεπερτόριο θεωρείτε ότι σας ταιριάζει περισσότερο;
Στέφανος: Προσωπικά έχω μεγάλη αγάπη για τον Μπετόβεν, ιδίως τα τελευταία του κουαρτέτα. Πέρυσι πραγματοποιήσαμε και έναν κύκλο συναυλιών στο Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου όπου ερμηνεύσαμε τα τρία κουαρτέτα με αριθμό έργου 59, επονομαζόμενα ‘’Ραζουμόφσκι’’, και μέσω της διαδικασίας νομίζω πως παρατηρήσαμε ότι μας ταιριάζουν αυτά τα έργα. Βέβαια τα υπέροχα έργα του ρεπερτορίου είναι αμέτρητα, όπως το κουαρτέτο του Ραβέλ που παίζουμε αυτόν τον καιρό.
Κωστής: Θα ήταν πολύ δύσκολο αλλά και άδικο να έλεγα 2- 3 συνθέτες, έργα κτλ. Όλοι και όλα έχουν την χάρη τους και την ομορφιά τους με διαφορετικό τρόπο γι’αυτό τους καθιστά μοναδικούς και μοναδικά.
Ποιο μουσικό όνειρο θα θέλατε να πραγματοποιήσετε;
Στέφανος: Το όνειρό μας νομίζω είναι πρωτίστως να μπορέσουμε να ζήσουμε κάνοντας αυτό που αγαπάμε, δηλαδή το κουαρτέτο. Ακούγεται ίσως μίζερο, αλλά στην εποχή μας δεν είναι και πολύ εύκολο κατόρθωμα. Θα θέλαμε επίσης να συμβάλλουμε στο να γεμίσουμε το κενό που υπάρχει στην Ελλάδα όσον αφορά την ύπαρξη κουαρτέτων εγχόρδων. Προσωπικά δεν έχω κάποια φιλοδοξία να παίξω με κάποιον συγκεκριμένο μουσικό ή σε κάποια συγκεκριμένη αίθουσα, απλώς να παίζω κουαρτέτο μου αρκεί.
Ωστόσο στην τελευταία μας συναυλία στο Ηράκλειο ήρθε και μας άκουσε ο Franck Chevalier, βιολίστας του Quatuor Diotima, τους οποίους προ ολίγων μηνών είχαμε επισκεφθεί στο Metz της Γαλλίας για να συμμετάσχουμε στην ακαδημία τους, ο οποίος σχολίασε ότι του άρεσε η ακουστική της μικρής αίθουσας συναυλιών του ΠΣΚΗ. Του απάντησα ‘’να σας φωνάξουμε να παίξετε εσείς εδώ την επόμενη φορά’’ στο οποίο ανταποκρίθηκε, ΄΄όχι μόνοι μας, ας παίξουμε μαζί το οκτέτο του Μέντελσον!’’ Αυτό ομολογώ πως θα ήταν ωραία εμπειρία. Όσον αφορά το έργο… ίσως το 131 του Μπετόβεν.
Κωστής: Νομίζω ομόφωνα θα θέλαμε πολύ να παίξουμε στο Carnegie Hall και να παρουσιάσουμε το κουαρτετικό έργο του Νίκου Σκαλκώτα.
Πως θα προτείνατε να προσεγγίσουμε τους νέους για να ασχοληθούν με την κλασική μουσική;
Στέφανος: Νομίζω είναι σημαντικό να φύγει το στίγμα από αυτήν τη μουσική, ότι είναι κάτιελιτίστικο και σνομπ και όχι για νέο κόσμο, χωρίς να θεωρώ πως δεν έχει βάση αυτή η αντίληψη. Ένας τρόπος με τον οποίο έρχεται ο μέσος ακροατής σε μια πρώτη επαφή με το είδος είναι για παράδειγμα τα soundtrack ταινιών, τα οποία συχνά λατρεύει. Παρόλα αυτά, δυσκολεύεται να προσεγγίσει τον ευρύτερο κόσμο της “κλασικής” μουσικής, καθώς θεωρείται ότι είναι για τους λίγους, είναι δυσνόητη, ξεπερασμένη. Εκεί βλέπουμε ότι δεν φταίει η ίδια η μουσική, απλώς πρέπει να αποσυνδεθεί από αυτές τις έννοιες. Αυτό ακριβώς προσπαθούμε να κάνουμε μέσω της πλατφόρμας του MERITA, για την οποία έχουμε δημιουργήσει μία μουσικοθεατρική παράσταση που παρουσιάζει με κωμικό τρόπο την ζωή του κουαρτέτου εγχόρδων. Δείχνουμε ότι δεν είναι μόνο μαύρα κουστούμια και σοβαρότητα, και ταυτόχρονα σπάμε το φράγμα ανάμεσα στο κοινό και τους ακροατές.
Γεώργιος: Θα ήθελα να προσθέσω ότι, σε κάποιο βαθμό, για το “στίγμα” της κλασικής μουσικής ευθύνονται και οι ίδιοι οι μουσικοί. Κατά τη γνώμη μου, η τεχνική αρτιότητα δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός, αλλά προϋπόθεση για τον ουσιαστικό στόχο του μουσικού και του καλλιτέχνη εν γένει, που είναι να εγείρει συναισθήματα στο κοινό του. Δυστυχώς, αυτή η σχέση συχνά αντιστρέφεται, όχι μόνο νομίζω στην κλασική μουσική, αλλά και σε άλλα “λόγια” είδη τέχνης. Δίνεται πρωταρχική έμφαση στην τεχνική, με αποτέλεσμα το κοινό, αν δεν έχει την “παιδεία” να συνομιλεί σε γλώσσα τεχνικών όρων, να νιώθει σαν παιδί που έχασε τα προηγούμενα μαθήματα και ξαφνικά δεν καταλαβαίνει τίποτα.
Νομίζω ότι όταν η μουσική εκτελείται με ειλικρινή σκοπό να εκφράσει και να συγκινήσει, τότε μπορεί να αγγίξει τον καθένα, είτε είναι εξοικειωμένος με το είδος είτε όχι. Η έκφραση μέσω της μουσικής μοιάζει με μια βαθιά ανθρώπινη, ενστικτώδη συμπεριφορά. Δεν είναι τυχαίο νομίζω ότι το αρχαιότερο μουσικό όργανο που έχει βρεθεί έχει ηλικία περίπου 50.000 – 60.000 χρόνων, δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν τα πρώτα δείγματα γραφής και πόλεων, ακόμα και πριν την εξημέρωση των λύκων και την εμφάνιση του σκύλου!
Κωστής: Νομίζω οι νέοι έχουν ήδη μεγάλη πρόσβαση στη μουσική κυρίως λόγω του διαδικτύου. Αυτό που θα πρότεινα είναι να βρεθεί ένας τρόπος να κάνουμε τις αίθουσες συναυλιών πιο ελκυστικές και προσβάσιμες για τους νέους σε μια προσπάθεια κατάρριψης όλων των παραδοσιακών ταμπού και καθωσπρεπισμών.
Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει ένα σύνολο στην Ελλάδα;
Στέφανος: Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι δύσκολη σε όλους τους τομείς, όχι μόνο για ένα μουσικό σύνολο. Αυτή είναι η πραγματικότητα γενικά και η έλλειψη της κλασικής ‘’κουλτούρας’’ βέβαια μόνο δυσχεραίνει την κατάσταση. Συχνά κανείς καλείται να κάνει και διάφορα πράγματα εκτός μουσικής για να μπορεί να τα βγάζει πέρα, ή στις περισσότερες περιπτώσεις, απλά να φεύγει στο εξωτερικό.
Κωστής: Αυτό που αντιμετωπίζουν γενικά οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα . Το να κάνεις σύνολο στο πλάι μαζί με μια άλλη πιο σταθερή δουλειά . Διαφορετικά είναι σχεδόν αδύνατον να βιοποριστεί κάνεις μόνο απ’αυτό.
Ποιοι οι στόχοι σας για το μέλλον;
Στέφανος: Τώρα που τελειώνουμε τις σπουδές μας στην Γερμανία, θα προσπαθήσουμε να κυνηγήσουμε κάποια ευκαιρία περαιτέρω εκπαίδευσης ή την συμμετοχή σε κάποιον διαγωνισμό, αλλά για μένα το μεγάλο επόμενο βήμα θα είναι η επιστροφή στην Ελλάδα με κάποιον βιώσιμο τρόπο. Εύκολο να το λες… Θα δούμε.
Κωστής: Καινούργιο ρεπερτόριο, διαγωνισμοί, όμορφες αίθουσες συναυλιών και ίσως κάποια μεταπτυχιακή σπουδή ως σύνολο .
Νέο Κρητικό Κουαρτέτο
Γιώργος Δασκαλάκης, βιολί
Γεώργιος Αλέξανδρος Χλιαβώρας, βιολί
Στέφανος Αρίστος Συμεωνίδης, βιόλα
Κωστής Σπυριδάκης, τσέλο