Πολλοί μίλησαν και κυρίως μίλησαν πέρα από τα τυπικά. Αυτό δείχνει ότι ο Παναγιώτης είχε πολλούς φίλους και ανθρώπους που τον εκτιμούσαν. Ρόλο επίσης έπαιξε το ότι πέρα από τη μουσική είχε και πολλές άλλες αξιόλογες δραστηριότητες: πρώην Αντιδήμαρχος Πολιτισμού στο Δήμο Κοζάνης, δάσκαλος στο Πανεπιστήμιο και στη Μέση Εκπαίδευση, Πρόεδρος της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, αλλά και συγγραφέας: Από τις εκδόσεις Παρέμβαση κυκλοφορούν οι «Τραυματίες» και τα «Παλίμψηστα», ενώ συμμετέχει και στον συλλογικό τόμο «Χέρμπερτ φον Κάραγιαν».
Ασχολήθηκε επίσης με τη μελέτη και τη συγγραφή γύρω από τη μουσική με κείμενα του να δημοσιεύονται στο Contemporary Music Review αλλά και στο ΠΟΛΥΤΟΝΟν της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών της οποίας υπήρξε μέλος. Συνέθεσε περισσότερα από 50 έργα και ως πιανίστας πραγματοποίησε έξη προσωπικές ηχογραφήσεις, Τέλος ερμήνευσε και ηχογράφησε έργα πολλών σύγχρονων συναδέλφων. Από κάτω δύο Links όπου μπορείτε να τον δείτε να μιλά και να παίζει:
«Πώς βρήκαμε τις νότες»:
Αποσπάσματα από ρεσιτάλ:
«Υψηλών ταχυτήτων, υψιπετής και διορατικός, σε αέναη πνευματική, φιλοσοφική και καλλιτεχνική κίνηση, ταξίδεψες τον κόσμο όλο ως οξυδερκής μελετητής συνιστώντας ο ίδιος κόσμο ολόκληρο. Βαθύνους στοχαστής και ποιητής των συχνοτήτων, μας συνεπήρες στο αστρικό σου σύμπαν με τον ήχο και την ακριβή σου λέξη. Αν η οξύνοια και η καθαρότητα της καρδιάς είχαν όνομα Παναγιώτη, θα ήταν το όνομά σου. Το ίδιο και η σύνεση, η γενναιότητα και η ταπεινοφροσύνη». Με αυτά τα λόγια αποχαιρέτησε τον Παναγιώτη η βοκαλίστρια-αυτοσχεδιάστρια Νατάσα Μάρε Μουμτζίδου με την οποία είχαν συνεργαστεί αρκετές φορές. «Αυτά τα λόγια με σφίξανε σαν πένσα»… Τί να προσθέσω μετά;
Η δική μας γνωριμία έγινε κάποια στιγμή μέσω διαδίκτυού όταν ανακοίνωσε ότι αναλαμβάνει να ηχογραφήσει νέα έργα για πιάνο. Στην πορεία συνεργαστήκαμε για τρία άρθρα που δημοσίευσε στο περιοδικό της ΕΕΜ το ΠΟΛΥΤΟΝΟν. Δεν βρεθήκαμε ποτέ από κοντά…
Αυτό που πάντα κρατώ στο μυαλό μου είναι το ρεσιτάλ που έδωσε στα νησιά Faroe, του Βόρειου Ατλαντικού. Εκεί έπαιξε ένα κομματάκι μου, μια διασκευή στο πασίγνωστο «Τζιβαέρι». Η συναυλία έγινε μέσα σε μια θαλασσινή σπηλιά με το κοινό να κάθεται γύρω-γύρω. Όταν αργότερα μου τα διηγήθηκε του είπα πως αν ήξερα πως θα γινόταν κάτι τέτοιο, θα είχα πάρει το αεροπλάνο και θα ήμουν εκεί! Από όλο αυτό δεν έχουμε ούτε φωτογραφίες ούτε ηχογράφηση, ούτε video. Μόνο την ανάμνηση…
