19 λεπτά αριστουργηματικής μουσικής δουλεμένα σαν σονάτα σε τρία μουσικά μέρη συνθέτουν ένα αριστουργηματικό δραματικό σάουντρακ από τα κορυφαία του είδους. Ένας θεσπέσιος διάλογος ανάμεσα σε βιολί τσέλο και πιάνο όπου κυριαρχούν δυο κλασικοί συνθέτες. Ο Μπαχ και ο Μπραμς.

Τρία όργανα πήρε ο Σαρντ, τα τρία πιο συναισθηματικά -πιάνο, βιολί και τσέλο- για να μας μεταδώσει έναν από τους πιο περίτεχνους, συναισθηματικούς και με εσωτερικές διαμάχες, διάλογους στην ιστορία της κινηματογραφικής μουσικής. Μια υποδόρια κόντρα μεταξύ Μπραμς και Μπαχ όπου για να γίνει μια  σωστή και τεκμηριωμένη ανάλυση θα πρέπει κάποιος να είναι μουσικός. Όμως και χωρίς κάποιος να έχει μουσικές γνώσεις αν κάνει μια προσεκτική ακρόαση θα καταλάβει αμέσως περί τίνος πρόκειται. Το ύφος είναι καθαρά δραματικό και στα τρία μέρη. Ο παρατηρητικός ακροατής θα διαπιστώσει πως κυριαρχούν δυο θέματα. Δυο συγκλονίστηκες μελωδίες. Μία που παίζεται από το βιολί και έχει κάτι από Μπραμς και ουγγρικούς χορούς και μία που παίζεται από το τσέλο που έχει κάτι από τις σουίτες για τσέλο του Μπαχ και μάλιστα την πιο διάσημη απ’ όλες. Καθόλη την διάρκεια του σκορ αυτοί οι δυο συνθέτες θα πηγαινοέρχονται από το ένα όργανο στο άλλο  με εντυπωσιακή δεξιότητα και άψογη τεχνική με αποκορύφωμα το τελευταίο μέρος όπου οι εναλλαγές και πιο έντονες θα είναι και πιο συναισθηματικά φορτισμένες θα ακούγονται. Σε όλη αυτήν την διακριτική αντιπαράθεση , το πιάνο θα έχει ρόλο διαιτητή και θα βρίσκεται για να επεμβαίνει στις πιο κρίσιμες φράσεις για να ισορροπεί τα πράγματα. Και πραγματικά στο τελευταίο λεπτό όπου θα έχει την δικιά του φράση, η μουσική του πρόταση θα είναι ξεκάθαρη, γεμάτη γαλήνη και αρμονία για να βάλει τα πράγματα στην θέση τους. Από κει και πέρα ο Μπαχ και ο Μπραμς έρχονται σε συμφωνία και επιτέλους καταφέρνουν να συνεννοηθούν. Και να γιατί ο Σαρντ διαλέγει να τα πει όλα εσωτερικά: Γιατί στην μικρή Πονετ -ένα μικρό κορίτσι που έχει χάσει την μητέρα του, αλλά της μιλάει στο τηλέφωνο σαν να είναι ζωντανή- όλα στον ψυχισμό της λειτουργούν εσωτερικά. Όταν πλέον στην μουσική ο Μπαχ και ο Μπραμς τα βρίσκουν και η εσωτερική  αντιπαράθεση κλείνει με ειρήνη, είναι γιατί η ίδια η Πονετ αποδέχεται  την αλήθεια και βρίσκει το κουράγιο να αποχαιρετήσει την μητέρα της. Πλέον ηρέμησε αυτή και ηρέμησαν μαζί της και ο Μπαχ με τον Μπραμς.

Είναι πραγματικά εκπληκτικό αυτό που κατάφερε ο Σαρντ και που δούλεψε το σάουντρακ σαν κλασική μουσική γιατί όπως καταλαβαίνετε απ’ αυτήν την μουσική ακούστηκε μόνο ένα μικρό μέρος στην ταινία.