
Με μια εντυπωσιακή διαδρομή που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη και τον οδήγησε στην ελίτ της παγκόσμιας μουσικής εκπαίδευσης — από το θρυλικό Curtis Institute of Music έως το New England Conservatory — ο Τιμόθεος Γαβριηλίδης-Πέτριν αποτελεί έναν από τους πιο χαρισματικούς τσελίστες της γενιάς του, δικαιώνοντας πλήρως τη δημόσια δήλωση του Λεωνίδα Καβάκου πως «η Ελλάδα δεν είχε ποτέ ξανά τέτοιον τσελίστα». Ιδρυτικό μέλος του διεθνούς Trio Zimbalist, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Samos Young Artists Festival, αλλά και Α’ Κορυφαίος στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, ο πολυπράγμων σολίστ αρνείται πεισματικά να «βολευτεί» σε μία μόνο ιδιότητα, αφού ακόμα και όταν κατεβαίνει από τη σκηνή, μεταφράζει τους ήχους σε χρώματα πάνω στον καμβά της ζωγραφικής. Με αφορμή την εμφάνισή του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τον συναντήσαμε σε μια συζήτηση που ξεκινά από τα μυστικά ενός ιταλικού τσέλου του 1750 και την πλούσια ελληνορωσική του ταυτότητα, περνά μέσα από τις συνεργασίες του με κορυφαία σύνολα όπως το ApollΩn Ensemble, και καταλήγει σε μια ειλικρινή κουβέντα για τα ταξίδια, την ανάγκη για ρίσκο και τα όνειρα της νέας γενιάς.
Στις 30 Οκτωβρίου επιστρέφετε στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, έναν χώρο γνώριμο αλλά πάντα απαιτητικό. Τι συναισθήματα σάς γεννά η επιστροφή στο ελληνικό κοινό σε σύγκριση με τις μεγάλες αίθουσες του εξωτερικού; Νιώθετε μεγαλύτερη ευθύνη ή μια οικειότητα που σας απελευθερώνει;
Κάθε συναυλία, είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό, είναι μοναδική. Η αίσθηση μιας εμφάνισης αλλάζει διαρκώς καθώς τίποτα μέσα μου ή στη σχέση μου με το κοινό δεν μένει ποτέ ίδιο. Ευτυχώς όλα κινούνται και όλα αλλάζουν. Το μόνο που μένει ίδιο είναι το ερώτημα – Πώς θα πάει σήμερα; Και ευτυχώς κανείς δεν μπορεί να απαντήσει εκ των προτέρων. Υπάρχουν μέρες που νιώθω ελεύθερος στη σκηνή, άλλες που νιώθω αυτοπεποίθηση ή αμφιβολία. Η ευθύνη πάντως είναι πάντα παρούσα. Ευθύνη προς την ίδια τη μουσική, προς τον εαυτό μου και έπειτα προς το κοινό που έρχεται να ακούσει.
Εμφανίζομαι στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τα τελευταία πέντε χρόνια και μπορώ να πω πλέον πως η σκηνή αυτή αποτελεί την καλλιτεχνική μου έδρα. Χαίρομαι πολύ όταν μοιράζομαι μουσική με το θερμό αθηναϊκό κοινό.

Το πρόγραμμα της βραδιάς είναι αφιερωμένο στα Κουαρτέτα με πιάνο του Ρόμπερτ Σούμαν (έργο 47) και του Γιοχάννες Μπραμς (έργο 25). Πώς επιλέχθηκε το ρεπερτόριο της συγκεκριμένης συναυλίας και ποιο είναι το κυρίαρχο «αφήγημα» ή το συναίσθημα που θέλετε να επικοινωνήσετε στο κοινό μέσα από αυτά τα δύο εμβληματικά έργα του γερμανικού ρομαντισμού; Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σημείο στο πρόγραμμα αυτής της βραδιάς που σας προκαλεί μεγαλύτερη ερμηνευτική αγωνία ή ανυπομονησία;»
Αποφασίσαμε το πρόγραμμα της συναυλίας από κοινού. Πρόκειται για δύο πολύ αγαπημένα έργα της εποχής του ρομαντισμού τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με πολλούς τρόπους, προφανώς λόγω της ιδιαίτερης σχέσης φιλίας και αμοιβαιότητας ανάμεσα στον Σούμαν και τον Μπραμς. Παρ ’όλα αυτά, τα δύο αυτά έργα δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικά μεταξύ τους. Το κουαρτέτο του Μπραμς βασίζεται πάνω στην ίδια τη Λέξη, στο συνειδητό, στο απτό, στο gravitas και το veritas. Το κουαρτέτο του Σούμαν από την άλλη, όπως και τα περισσότερα άλλα έργα του, βρίσκεται σε μια διαρκή εξερεύνηση του υποσυνείδητου, του νοήματος ανάμεσα στις λέξεις, μιας μεταφυσικής αλήθειας.
Ο Σούμαν ήταν επαναστάτης. Ήθελε συνεχώς να λυγίζει την κλασική φόρμα και να σπρώχνει τα τότε όρια του επιτρεπτού. Δεν τον άφηναν να σπάσει αυτή την δομή όμως ή μάλλον δεν άφηνε τον εαυτό του. Η καθηλωτική σκιά του Μπετόβεν δέσποζε επιβλητικά πάνω από τη δημιουργία πολλών συνθετών ακόμα και μετά τον θάνατό του. Θα είναι η πρώτη μου ερμηνεία στο κουαρτέτο του Σούμαν. Ανυπομονώ για αυτό.
Στη σκηνή του Μεγάρου μοιράζεστε τη δημιουργία με τρεις κορυφαίους σολίστ: τον Roman Simovic, τη Milena Simovic και την Αγάπη Τριανταφυλλίδη. Πώς χτίζεται αυτή η λεπτή ισορροπία εμπιστοσύνης κατά τη διάρκεια των δοκιμών μέχρι τη στιγμή που θα σβήσουν τα φώτα της αίθουσας;
Η ικανότητα του να προσφέρεις αλλά συνάμα να δέχεσαι είναι το κλειδί. Σε μια πρόβα θα ακούσω και θα παρατηρήσω προσεκτικά τι συμβαίνει γύρω μου. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο προσαρμοστικός μπορώ, αλλά ταυτόχρονα θα εκφράσω και τις δικές μου ιδέες όποτε αυτό χρειαστεί, λεκτικά ή ερμηνευτικά, πάντα βασισμένος στο τι ζητάει η μουσική. Επιλέγω να εμπιστεύομαι και να συνεργάζομαι στενά με μουσικούς που λειτουργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Μπορώ να εμπιστευτώ και να στηριχτώ πάνω σε ανθρώπους που βάζουν την τέχνη πάνω από οποιοδήποτε ‘Εγώ’.
Χαίρομαι που αυτή τη φορά θα παίξω με στενούς φίλους και συναδέλφους. Με τη Milena και τον Roman συνεργαζόμαστε αρκετά συχνά. Με την Αγάπη θα είναι η πρώτη μας σύμπραξη.

Οι αίθουσες του Μεγάρου έχουν τη δική τους ξεχωριστή ακουστική ταυτότητα. Πώς προσαρμόζετε τον ήχο του τσέλου σας – και του σπάνιου ιταλικού Gennaro Gagliano του 1750 – για να «γεμίσει» τον συγκεκριμένο χώρο; Πόσο καιρό σάς πήρε αλήθεια να «ξεκλειδώσετε» τα μυστικά αυτού του ιστορικού οργάνου;
Ακόμα τα ξεκλειδώνω. Είναι μια σχέση η οποία εξελίσσεται και εμπλουτίζεται διαρκώς με νέες αναζητήσεις και ανακαλύψεις. Τέτοια όργανα λειτουργούν ως δάσκαλοι ή ως καθοδηγητές θα έλεγα. Σου δείχνουν τον σωστό δρόμο και χειρισμό με τον οποίο μπορεί κανείς να ξεδιπλώσει τις ατελείωτες δυνατότητές τους. Τίποτα δεν είναι εύκολο και όλα είναι συναρπαστικά. Είμαι βαθιά ευγνώμων στα μέλη του Stretton Society τα οποία με εμπιστεύονται και μου δίνουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιώ αυτό το φανταστικό τσέλο.
Αυτός ο ήχος σμιλεύτηκε μέσα από μια εντυπωσιακή διαδρομή: από το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης βρεθήκατε στο θρυλικό Curtis Institute of Music των ΗΠΑ και μετά στο New England Conservatory. Πέρα από τις ατελείωτες ώρες μελέτης, ποιο ήταν το μεγαλύτερο πολιτισμικό ή ψυχολογικό σοκ που υποστήκατε όταν βρεθήκατε από την Ελλάδα στην ελίτ της παγκόσμιας μουσικής εκπαίδευσης;
Το μεγαλύτερο σοκ που υπέστην θα έλεγα πως είχε να κάνει περισσότερο με τις διαπροσωπικές σχέσεις στον επαγγελματικό χώρο. Στις Πολιτείες είναι βαθιά ριζωμένη η αίσθηση του σεβασμού στα προσωπικά όρια του καθενός. Οι άνθρωποι εκεί θα σκεφτούν με προσοχή πώς θα απευθυνθούν σε έναν συνάδελφο, πώς θα ζητήσουν κάτι, έως ποιο σημείο θα σπρώξουν ένα επιχείρημα. Ξέρουν να προσφέρουν αλλά και να δέχονται και περιμένουν το ίδιο και από σένα.
Στην Ελλάδα επικρατεί το αντίθετο. Είμαστε θερμός και παρεμβατικός λαός. Θα έλεγα πως ήμουν εγκληματικά ευθύς τα δύο πρώτα έτη των σπουδών μου. Έκτοτε έχω αποβάλει πολλές από τις παλιές μου συνήθειες.
Κουβαλάτε μια ιδιαίτερη και πλούσια ελληνορωσική καταγωγή, συνδυάζοντας δύο κουλτούρες με τεράστιο βάθος, ειδικά στον χώρο της κλασικής μουσικής. Πώς λειτουργεί αυτή η διπλή ταυτότητα μέσα σας όταν ερμηνεύετε; Νιώθετε ότι η ρωσική σχολή σάς έχει δώσει μια συγκεκριμένη πειθαρχία ή συναισθηματικό βάρος, ενώ η ελληνική σας πλευρά σάς προσφέρει κάτι πιο εξωστρεφές;
Μου είναι δύσκολο να τραβήξω μια γραμμή και να ορίσω το πού αρχίζει και το πού τελειώνει κάτι μέσα μου ή σε μια ολόκληρη κουλτούρα. Όντως η ρωσική μου πλευρά έπαιξε μεγάλο ρόλο στην επιβολή στόχων και στην συναισθηματική μου υπόσταση, αλλά, ίσως σας φανεί περίεργο, έχω γνωρίσει αρκετούς πειθαρχημένους και ευαίσθητους Έλληνες. Όπως και να ‘χει, μικρός είχα στηριχθεί πολύ γερά στην ρωσική σχολή, στην οποία άλλωστε στηρίζομαι ακόμα σε μεγάλο βαθμό. Είναι ένας πολιτισμός με τεράστια παράδοση στις τέχνες. Στα ξεκινήματά μου απορροφούσα όσες πληροφορίες και όσα ερεθίσματα μπορούσα, από ηχογραφήσεις Ρώσων ερμηνευτών έως και ρωσική λογοτεχνία και κινηματογράφο. Η οικογένειά μου το ενθάρρυνε αυτό και τους είμαι ευγνώμων. Ήμουν τυχερός.
Η ελληνική πλευρά ίσως μου προσφέρει κάτι που αναγνωρίζω περισσότερο όσο μεγαλώνω. Την αίσθηση της ομορφιάς, της καλαισθησίας, του πνεύματος – την ικανότητα του να θέτω συνεχώς ερωτήματα, αν και πάλι, έχω γνωρίσει πολλούς πνευματώδεις και βαθιά σκεπτόμενους Ρώσους.

Είχατε την τύχη να μαθητεύσετε δίπλα σε θρύλους του τσέλου, όπως ο Peter Wiley και ο Laurence Lesser. Ποια ήταν η πιο σκληρή αλλά πολύτιμη συμβουλή που ακούσατε σε εκείνες τις αίθουσες, η οποία σας καθορίζει μέχρι σήμερα και αποτυπώθηκε ανάγλυφα στον προσωπικό σας δίσκο από τη γερμανική εταιρεία GENUIN;
Πιστεύω ότι όλα τα μαθήματα που έλαβα τότε έχουν γίνει μέρος του εαυτού μου και της μουσικής μου ταυτότητας. Κάθε δουλειά, συναυλία και ηχογράφηση με την οποία καταπιάνομαι αποτελεί αποτέλεσμα της δικής μου μακροχρόνιας αναζήτησης αλλά και της προσπάθειας των δασκάλων μου να γεμίσουν τα όποια κενά έβλεπαν στο παίξιμο ή στην προσωπικότητά μου, καθώς πολλές φορές αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα. Είναι πάρα πολλές οι γνώσεις που έλαβα και δεν τις θυμάμαι όλες ξεκάθαρα γιατί αποτελούν μέρος του εαυτού μου πλέον. Θυμάμαι μια φράση που μου έλεγε συχνά ο Peter Wiley – ‘Tim, don’t beat yourself up’. Ήμουν αρκετά σκληρός με τον εαυτό μου τότε.
Η εξέλιξή σας έφερε και την απόλυτη αναγνώριση εντός έδρας. Ο Λεωνίδας Καβάκος δήλωσε δημόσια για εσάς ότι «η Ελλάδα δεν είχε ποτέ ξανά τέτοιον τσελίστα». Πώς διαχειρίζεται ένας νέος μουσικός ένα τόσο βαρύ «παράσημο» από έναν παγκόσμιο μύθο; Λειτουργεί ως δημιουργικό vertigo ή ως μια εσωτερική επιβεβαίωση;
Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ αυτό. Ξέρω ότι είμαι τυχερός και βαθιά ευγνώμων που ένας μουσικός σαν τον Λεωνίδα εμφανίστηκε στη ζωή μου. Η γνωριμία και η στενή συνεργασία μαζί του έχει σίγουρα μεταμορφώσει την μουσική μου σταδιοδρομία τα τελευταία πέντε χρόνια, αλλά και έχει θέσει στόχους και φιλοδοξίες τις οποίες θέλω να εκπληρώσω στο μέλλον. Η παραπάνω δήλωση του Λεωνίδα με τιμάει βαθιά και μου δίνει θάρρος και κουράγιο να συνεχίσω τον δρόμο που ακολουθώ.
Αυτή η εκτίμηση μετουσιώθηκε και στη συμμετοχή σας στο ApollΩn Ensemble, το σχήμα που ίδρυσε ο ίδιος ο Καβάκος με κορυφαίους Έλληνες σολίστ της νέας γενιάς. Έχοντας ήδη περιοδεύσει σε Ευρώπη και Ασία και ηχογραφήσει για τη Sony Classical, πώς θα περιγράφατε τη δυναμική αυτής της «μουσικής εθνικής ομάδας», ποιες είναι οι ιδιαίτερες απαιτήσεις αυτής της σύμπραξης και, τελικά, ποιο είναι το πολυτιμότερο μάθημα – μουσικό ή ανθρώπινο – που έχετε αποκομίσει δίπλα του;
Με τους ‘Απολλώνιους’ έχω περάσει μερικές από τις πιο έντονες και αξιομνημόνευτες μουσικές εμπειρίες μου. Είναι συναρπαστικό το να ταξιδεύεις, να παίζεις συναυλίες σε μερικές από τις σπουδαιότερες αίθουσες του κόσμου, να έρχεσαι σε επαφή με νέο κοινό κάθε φορά. Μαθαίνει κανείς πολλά από αυτή την συχνή εναλλαγή συνθηκών. Αυτό όμως είναι και το στοίχημα. Είμαστε επτά άνθρωποι που δεν παίζουμε μαζί σε καθημερινή βάση και καλούμαστε να προετοιμαζόμαστε μέσα σε στενά χρονικά περιθώρια για συναυλίες υψηλών καλλιτεχνικών απαιτήσεων. Η δύναμη του συνόλου όμως υπερνικά τις ‘δοκιμασίες’ αυτές. Μας ενώνει ένα αίσθημα ότι εκπροσωπούμε κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς μας. Άλλωστε η εμπιστοσύνη που μας δείχνει ο Λεωνίδας είναι από μόνη της μια κινητήριος δύναμη. Κάθε σύμπραξη με τον Λεωνίδα αποτελεί επιβεβαίωση ενός ‘δόγματος’ αν θέλετε. Δεν έχει τύχει ποτέ ξανά να συμπράξω επί σκηνής με άλλον μουσικό που να εκθέτει τόσο ανάγλυφα και τρισδιάστατα την πνευματική σύνδεση ανάμεσα στον συνθέτη, τον ερμηνευτή και το κοινό. Αυτό ίσως αποτελεί και το πολυτιμότερο μάθημα που έλαβα από τον Λεωνίδα. Στη σκηνή τίποτα άλλο δεν πρέπει να έχει σημασία πέρα από αυτή την τριαδική σχέση.

Παράλληλα, είστε ιδρυτικό μέλος του Trio Zimbalist, μαζί με τον βιολονίστα Josef Špaček και τον πιανίστα George Xiaoyuan Fu. Το ντεμπούτο άλμπουμ σας στην Curtis Studio με έργα Weinberg, Auerbach και Dvořák απέσπασε διθυραμβικές κριτικές διεθνώς. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στα «σιγουράκια» του κλασικού ρεπερτορίου και στην ανάγκη σας, ως Trio, να αναδεικνύετε πιο απρόβλεπτα μουσικά διαμάντια;
Βασίζουμε τις επιλογές του προγραμματισμού μας στις καλλιτεχνικές επιθυμίες μας και στο τι μιλάει μέσα μας. Πάντα υπάρχουν συνδετικές γραμμές ανάμεσα σε έργα του κλασικού ρεπερτορίου και σε σύγχρονες δημιουργίες. Οι συνδέσεις αυτές είναι αφηγηματικές, ιστορικές και άλλοτε στυλιστικές. Φροντίζουμε πάντα να συμπεριλαμβάνουμε μοντέρνα και λιγότερο γνωστά έργα, αλλά μόνο όταν αγγίζουν κάποια δική μας εσωτερική συχνότητα. Αυτό βέβαια είναι κάτι που ισχύει και εκτός του Trio Zimbalist.
Στην περίπτωση του άλμπουμ αυτού, θυμάμαι ότι ήταν δική μου ιδέα να συμπεριλάβουμε το τρίο του Weinberg το οποίο κάπου και κάπως το είχα ανακαλύψει τότε. Σε αυτό το έργο αναγνωρίσαμε ένα αριστούργημα και πλέον το ερμηνεύουμε σε σχεδόν κάθε περιοδεία μας.
Από τη μία πλευρά, διαγράφετε μια λαμπρή πορεία ως διεθνής σολίστ, και από την άλλη, έχετε αναλάβει τη θέση του Α’ Κορυφαίου βιολοντσελίστα της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (ΚΟΑ). Πώς ισορροπείτε μέσα σας αυτές τις δύο διαφορετικές ψυχολογίες; Το να είσαι ο «ηγέτης» μιας ομάδας (section leader) σε μια ορχήστρα σας προσφέρει κάτι που δεν μπορεί να σας δώσει η μοναχική ελευθερία του σολίστ;
Η συμμετοχή μου στην ΚΟΑ ήρθε ως αποτέλεσμα πολλών συγκυριών. Έχω ολοκληρώσει πλέον τρία χρόνια ως μέλος της ορχήστρας και είμαι χαρούμενος που μέσα σε αυτό το διάστημα έχω γνωρίσει τους ανθρώπους του συνόλου και που έχω τη δυνατότητα να προσφέρω ό,τι μπορώ στην ομάδα των βιολοντσέλων. Θα έλεγα ότι αυτή η θέση μου δίνει μια γερή αίσθηση της βάσης, καθώς και την ευκαιρία να προσφέρω άμεσα στο μουσικό γίγνεσθαι της χώρας. Η εξισορρόπηση βέβαια ανάμεσα στα ορχηστρικά καθήκοντα και στην υπόλοιπη δραστηριότητά μου είναι όντως από μόνη της δύσκολη και ψυχοφθόρα. Με τον καιρό έχω μάθει να θωρακίζω τον εαυτό μου.
Σε συνέντευξή σας στην εφημερίδα “Η Καθημερινή” είχατε δηλώσει χαρακτηριστικά πως “το βόλεμα είναι εχθρός μου”. Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητά σας — μεταξύ σόλο εμφανίσεων, ΚΟΑ, διεθνών συνόλων και φεστιβάλ — επιβεβαιώνει στην πράξη αυτή την υπερκινητικότητα. Γιατί φοβάστε τόσο πολύ τη στασιμότητα και πώς καταφέρνετε να κρατάτε την ενέργειά σας σε τόσο υψηλά επίπεδα;»
Δεν είναι στον χαρακτήρα μου να μένω στάσιμος. Έχω συνηθίσει γρήγορους ρυθμούς και η επίτευξη στόχων με κρατά διαρκώς σε μια κίνηση και μου δίνει ενέργεια. Με τρομάζει το γεγονός ότι θα έρθει μια μέρα και θα μετανιώσω για πράγματα που δεν πέτυχα ή που δεν επεδίωξα. Νιώθω ένα κάλεσμα να εκφράσω, να δημιουργήσω, να εμπνεύσω και αυτό ευτυχώς δεν μπορεί να γίνει από τον καναπέ. Ο χρόνος δυστυχώς περνάει γρήγορα.

Στο προφίλ σας στο Instagram, δίπλα στην ιδιότητα του μουσικού, επιλέγετε να αυτοπροσδιορίζεστε και ως “traveler” (ταξιδιώτης). Για έναν διεθνή σολίστ, οι μετακινήσεις είναι συχνά μια κουραστική επαγγελματική ρουτίνα. Για εσάς, πότε το «ταξιδεύω για δουλειά» μετατρέπεται σε ένα πραγματικό, υπαρξιακό ταξίδι; Συνδέεται αυτή η αναζήτηση με τον τρόπο που προσεγγίζετε τη μουσική;
Αυτό συμβαίνει σπάνια. Συνήθως τα ταξίδια αυτά είναι πολύ σύντομα και δύσκολα αφήνουν χώρο και χρόνο για περισυλλογή ή εσωτερική αναζήτηση. Σε μερικά από αυτά όμως έχει τύχει να γνωρίσω ανθρώπους που με έκαναν να δω τη ζωή αλλιώς ή να θέσω ερωτήματα για τη δική μου πορεία, το πού βρίσκομαι και το πού θέλω να βρίσκομαι. Συνήθως οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε είναι και οι καταλύτες οι οποίοι φέρουν την αλλαγή στις ζωές μας.
Στον ίδιο χώρο συνυπάρχει και η λέξη “painter” (ζωγράφος). Πώς λειτουργεί η ζωγραφική στη ζωή σας; Είναι ένα καταφύγιο αποσυμπίεσης από την ένταση του τσέλου ή απλώς η ίδια ανάγκη για έκφραση, που αυτή τη φορά ζητάει χρώμα αντί για ήχο;
Ζωγραφίζω από μικρός. Είναι για μένα ένας τρόπος διαφυγής από την καθημερινότητα και από τις σκέψεις που με εμποδίζουν στο να βρίσκομαι εν ειρήνη με τον εαυτό μου. Η ζωγραφική έχει αρκετά κοινά με την μουσική. Σε έναν πίνακα, όπως και σε ένα μουσικό κομμάτι, θα σκεφτώ πολύ έντονα τη δομή, την υφή, τα χρώματα και την ισορροπία ανάμεσά τους. Η μόνη διαφορά είναι ότι η μουσική εξαρτάται από τον χρόνο ο οποίος έρχεται και φεύγει, ενώ στην ζωγραφική αυτό δεν ισχύει. Ίσως για αυτό νιώθω πιο ήρεμος ενώ ζωγραφίζω.
Από το 2023 είστε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Samos Young Artists Festival. Ποιο είναι το προσωπικό σας στοίχημα για τη στήριξη των νέων καλλιτεχνών μέσα από αυτόν τον θεσμό, σε μια εποχή που η κλασική μουσική αναζητά νέους τρόπους να προσεγγίσει το κοινό;
Θέλω να δίνω ευκαιρίες σε νέους Έλληνες μουσικούς, ειδικά στο να συνεργάζονται με συνομηλίκους και ήδη φτασμένους καλλιτέχνες από το εξωτερικό. Αυτές οι συνεργασίες άλλωστε ήταν και οι εμπειρίες που σχημάτισαν τη μουσική μου ταυτότητα στα ξεκινήματα της σταδιοδρομίας μου. Το φεστιβάλ κάνει ακριβώς αυτό. Δίνει τον απαραίτητο χρόνο και χώρο στους συμμετέχοντες να γνωριστούν μεταξύ τους, να δημιουργήσουν και να έρθουν σε επαφή με το αφοσιωμένο και πιστό κοινό του φεστιβάλ. Όσον αφορά τους νέους τρόπους προσέγγισης του κοινού, ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτό το ‘πρόβλημα’. Πιστεύω στην ειλικρίνεια και στην ανάγκη της ψυχής να εκφράσει και να ακούσει. Δεν υπάρχει άνθρωπος που θα ακούσει Μπαχ και δεν θα συγκινηθεί.
Είστε ένας άνθρωπος της νέας γενιάς που κατάφερε να σπάσει τα σύνορα και να σταθεί στην παγκόσμια ελίτ. Αν είχατε απέναντί σας έναν νέο μουσικό ή καλλιτέχνη στην Ελλάδα του σήμερα, που παλεύει ανάμεσα στην ανασφάλεια του επαγγέλματος και το πάθος του για την τέχνη, ποια θα ήταν η δική σας “γραμμή άμυνας” ή η συμβουλή που θα του δίνατε για να μην εγκαταλείψει το όνειρό του;
Τα εμπόδια είναι πολλά και πολλοί θα είναι εκείνοι που θα αμφισβητήσουν έναν νέο ανερχόμενο καλλιτέχνη. Σε έναν κόσμο όμως που ταλανίζεται από μια κατακόρυφη πτώση στην νόηση, στην δημιουργικότητα και στην πνευματική συνείδηση, η πίστη και η αφοσίωση ενός νέου στην έκφραση και στην επικοινωνία μέσω της μουσικής και των τεχνών έχουν την πολυτιμότερη αξία.

