Οι αναγνώστες μας ήδη γνωρίζουν την καλλιτεχνική ποιότητα και τη μοναδική ατμόσφαιρα του Φεστιβάλ Μελεαγρίς. Καθώς πλησιάζουμε στον νέο κύκλο συναυλιών, ζητήσαμε από την καλλιτεχνική διευθύντρια πιανίστα Μάγδα Νικολαΐδου να μας μιλήσει για το επερχόμενο πρόγραμμα.
Αγαπητή κα Νικολαΐδου, θα θέλαμε, πριν παρουσιάσουμε το νέο πρόγραμμα, να μας δώσετε μία σύντομη περιγραφή του τι είναι το Φεστιβάλ Μελεαγρίς.
Το Φεστιβάλ Μελεαγρίς (Meleagris Art Festival) γεννήθηκε μέσα από την επιθυμία να δημιουργηθεί ένας χώρος όπου η μουσική δεν είναι απλώς ένα ακόμη συναυλιακό γεγονός, αλλά μια ολοκληρωμένη εμπειρία ακρόασης και συνάντησης. Για αυτό επιδιώξαμε από την αρχή να συνδυάσουμε την υψηλή καλλιτεχνική ποιότητα με μια ατμόσφαιρα φιλοξενίας, κοινωνικότητας και ουσιαστικής επικοινωνίας με το κοινό
Αυτό πώς εκφράζεται στην πράξη;
Οι συναυλίες πραγματοποιούνται στο Κτήμα Μελεγαρίς, σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς και σε έναν χώρο υψηλής αισθητικής, όπου ο ακροατής μπορεί να προσεγγίσει τη μουσική με τρόπο πιο άμεσο και ουσιαστικό. Με αυτή την έννοια, το Φεστιβάλ Μελεαγρίς επιδιώκει να δημιουργήσει τις συνθήκες για μια βαθύτερη εμπειρία ακρόασης, αλλά και για μια ανθρώπινη συνάντηση γύρω από τη μουσική.
Για το φετινό έτος, το Φεστιβάλ Μελεαγρίς 2026 προτείνει μια «ενιαία μουσική διαδρομή» με ιστορικά αντίστροφη πορεία. Ποιοι είναι οι σταθμοί αυτής της διαδρομής;
Το Φεστιβάλ Μελεαγρίς 2026 διαμορφώνεται ως μια ενιαία μουσική διαδρομή που κινείται από τον ύστερο ρομαντισμό προς τις βαθύτερες πνευματικές ρίζες της δυτικής μουσικής. Οι τέσσερις συναυλίες του φεστιβάλ λειτουργούν ως διαδοχικοί σταθμοί αυτής της πορείας.
Η πρώτη συναυλία είναι αφιερωμένη στο πιάνο του ύστερου ρομαντισμού. Ο πιανίστας Ιωάννης Ποταμούσης ερμηνεύει τις Μουσικές Στιγμές έργο 16 του Sergei Rachmaninov και τη μνημειώδη Σονάτα σε σι ελάσσονα του Franz Liszt, δύο έργα που αποκαλύπτουν διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές όψεις της ρομαντικής αισθητικής: από τη μία τη βαθιά λυρική ένταση και τη μελωδική γενναιοδωρία του Rachmaninov και από την άλλη τη δραματική αρχιτεκτονική και την οραματική δύναμη της μουσικής του Liszt. Είναι ένα πρόγραμμα που αναδεικνύει το πιάνο ως όργανο προσωπικής έκφρασης αλλά και ως φορέα μεγάλων μορφικών και πνευματικών ιδεών.
Η δεύτερη συναυλία στρέφεται στη μουσική δωματίου του Johannes Brahms, εκεί όπου η ρομαντική έκφραση συναντά τη μορφική πειθαρχία της κλασικής παράδοσης. Το πρόγραμμα αναδεικνύει διαφορετικές πτυχές της γραφής του συνθέτη μέσα από τρεις σημαντικές σονάτες: τη Σονάτα αρ. 1 για κλαρινέτο και πιάνο σε φα ελάσσονα, έργο 120 αρ. 1, τη Σονάτα αρ. 1 για βιολοντσέλο και πιάνο σε μι ελάσσονα, έργο 38 και τη Σονάτα αρ. 3 για βιολί και πιάνο σε ρε ελάσσονα, έργο 108. Τα έργα ερμηνεύουν οι Δημήτρης Κυραναστάσης (κλαρινέτο), Henryka Tronek (βιολί), Χριστόφορος Μιρόσνικοφ (βιολοντσέλο) και Νάσος Γκρόζας (πιάνο), αναδεικνύοντας μέσα από τον διάλογο των οργάνων έναν κόσμο μουσικής σκέψης που χαρακτηρίζεται από εσωτερικότητα, ισορροπία και βαθιά εκφραστική ένταση.
Η τρίτη συναυλία παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο ρεσιτάλ για βιολί και πιάνο με δύο σημαντικές προσωπικότητες της διεθνούς μουσικής σκηνής: τη βιολονίστα Alissa Margulis και την πιανίστα Lily Maisky. Το πρόγραμμα φωτίζει τον ποιητικό κόσμο του γερμανικού ρομαντισμού μέσα από έργα των Clara Schumann, Robert Schumann και Johannes Brahms. Οι Τρεις Ρομάντσες της Clara Schumann, τα Fantasiestücke του Robert Schumann και η Σονάτα αρ. 2 για βιολί και πιάνο του Brahms σκιαγραφούν έναν κοινό καλλιτεχνικό ορίζοντα λυρισμού και εσωτερικότητας, ενώ η συναυλία ολοκληρώνεται με δύο μέρη από τη Σονάτα F.A.E., ένα έργο που γράφτηκε ως φόρος τιμής στον μεγάλο βιολονίστα Joseph Joachim και αποτυπώνει το πνεύμα καλλιτεχνικής συνεργασίας εκείνης της εποχής.
Το φεστιβάλ ολοκληρώνεται με την «Ανθο…λογία Bach!», μια συναυλία αφιερωμένη στον Johann Sebastian Bach, η οποία πραγματοποιείται την επομένη της Παγκόσμιας Ημέρας Μουσικής, παρατείνοντας συμβολικά τον εορτασμό της. Η βραδιά ανοίγει με τη Σουίτα αρ. 3 για σόλο βιολοντσέλο (BWV 1009) με σολίστ τον Χριστόφορο Μιρόσνικοφ. Ακολουθούν το Κοντσέρτο για πιάνο σε φα ελάσσονα (BWV 1056)και το Κοντσέρτο για πιάνο σε ρε ελάσσονα (BWV 1052) με τη Sinfonietta Αθηνών υπό τη μουσική διεύθυνση του Γιώργου Αραβίδη και σολίστ στο πιάνο εμένα την ίδια. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνεται επίσης το διάσημο Air από την Ορχηστρική Σουίτα αρ. 3 (BWV 1068), ενώ η συναυλία ολοκληρώνεται με δύο χορικά από τις καντάτες BWV 56 (Ich will den Kreuzstab gerne tragen) και BWV 147 (Jesus bleibet meine Freude), σε ερμηνεία του φωνητικού συνόλου του Εράτειου Ωδείου.
Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που ανατρέχει από την τελική άνθηση του ρομαντισμού στις αρχικές πηγές της κλασικής παράδοσης μέσα από μια συνεκτική πορεία. Για αυτό αξίζει κανείς να παρακολουθήσει όλες τις συναυλίες. Επίσης, οι εκδηλώσεις σας συνδυάζουν με μοναδικό τρόπο τη μουσική με την κοινωνικότητα, τη γαστρονομία και το φυσικό περιβάλλον. Τι σας ώθησε σε αυτή την επιλογή;
Η ιδέα προέκυψε από την επιθυμία να επαναφέρουμε τη μουσική σε ένα πιο ανθρώπινο πλαίσιο εμπειρίας. Ιστορικά —ιδιαίτερα στη μουσική δωματίου— η ακρόαση δεν ήταν ποτέ μια απομονωμένη δραστηριότητα, αλλά συνδεόταν με τη συνάντηση, τον διάλογο και τη κοινή εμπειρία. Στο Φεστιβάλ Μελεαγρίς προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ακριβώς αυτή την ατμόσφαιρα: έναν χώρο όπου η μουσική, το φυσικό τοπίο, η συζήτηση και η γαστρονομία συνυπάρχουν οργανικά. Με αυτή την έννοια, το φεστιβάλ δεν περιορίζεται στη συναυλία ως γεγονός, αλλά προτείνει μια συνολική πολιτιστική εμπειρία.
Κάνοντας έναν μικρό απολογισμό, τι κρατάτε από τις μέχρι τώρα διοργανώσεις και τι ελπίζετε για το μέλλον;
Αυτό που κρατώ περισσότερο από τις μέχρι τώρα διοργανώσεις είναι η αίσθηση ότι αρχίζει να διαμορφώνεται μια πραγματική κοινότητα γύρω από το Φεστιβάλ Μελεαγρίς — ένα κοινό που επιστρέφει κάθε χρόνο όχι μόνο για τις συναυλίες, αλλά για την εμπειρία που δημιουργείται γύρω από αυτές.
Για το μέλλον, η επιθυμία μου είναι το Φεστιβάλ Μελεαγρίς να συνεχίσει να εξελίσσεται με τον ίδιο τρόπο: με βαθύ σεβασμό προς τη μουσική, με τη συμμετοχή καλλιτεχνών υψηλού επιπέδου και με την ίδια φροντίδα για την ατμόσφαιρα και τη φιλοξενία που το χαρακτηρίζει. Αν κατορθώσουμε να διατηρήσουμε αυτή την ισορροπία, τότε πιστεύω ότι το φεστιβάλ μπορεί να εδραιωθεί όχι μόνο ως ένας ουσιαστικός πολιτιστικός θεσμός, αλλά και ως ένας ξεχωριστός τόπος ακρόασης, συνάντησης και μνήμης.
