Η ΤΑΙΝΙΑ
TO 1984 η χούντα στην Αργεντινή πέφτει μετά από 7 χρόνια στυγνών εγκλημάτων. Αμέσως η δημοκρατική παράταξη ξεκινάει έναν δικαστικό αγώνα προκειμένου οι στρατιωτικοί να καταδικαστούν για τα εγκλήματά τους. Ο νεοδιορισμένος εισαγγελέας Julio Strassera είναι αποφασισμένος να τους βάλει στην φυλακή. Όμως τα πράγματα δεν πηγαίνουν κατ’ ευχήν. Αντί οι υπεύθυνοι να περάσουν από πολιτική δίκη αποφασίζεται πως θα περάσουν στρατοδικείο. Οι ελπίδες να καταδικαστούν είναι ελάχιστες. Οι απειλές για την ζωή της δικηγορικής ομάδας δίνουν και παίρνουν. Ο κίνδυνος της παλινδρόμησης υπαρκτός. Μα η ομάδα είναι αποφασισμένη να προχωρήσει μέχρι τέλους. Έτσι ξεκινάει η σημαντικότερη δίκη στην Ιστορία της Αργεντινής.
Η ΜΟΥΣΙΚΗ
Καταπληκτικό δικαστικό δράμα από την Αργεντινή με ένα εξίσου εξαιρετικό σκορ από τον Pedro Osuna. Το όνομα του Pedro Osuna τα επόμενα χρόνια θα παίξει κυρίαρχο ρόλο στην κινηματογραφική μουσική καθότι είναι ο νεότερος μουσικός που δούλεψε ποτέ σε ταινία Μποντ (No time to die) σαν ενορχηστρωτής και συνεργάστηκε με τον Τζιακίνο στις ταινίες Θορ και lightyear ο οποίος του έχει κάνει την παραγωγή σε αυτό το σκορ. Όταν λοιπόν σε αυτή την ηλικία έχεις ήδη συνεργαστεί με τον Ζίμερ και τον Τζιακίνο τότε όλο το μέλλον σου ανήκει. Μερικοί άνθρωποι όταν γεννιούνται έχουν άστρο.
Η μουσική του Osuna βασίζεται σε 2 βασικές ιδέες.
Η πρώτη είναι πως για να χαρακτηρίσει την ομάδα των δικηγορών στηρίζεται στα ξύλινα πνευστά. Φλάουτα, πίκολο και κλαρινέτα συνοδεία ορχήστρας δίνουν έναν εύθυμο, φωτεινό και ανάλαφρο τόνο μιας και η ομάδα με ηγέτη των Στρασέρα αποτελείται από νεαρά άτομα γεμάτα ζωντάνια και άγνοια κινδύνου. Μάλιστα την στιγμή που η ομάδα πάει να στηθεί με ένα series of shots το εκπληκτικό θέμα los Fiscalitos δίνει τον ρυθμό. Μια άλλη εκπληκτική στιγμή αυτής της ιδέας είναι όταν η ομάδα πάει να ψάξει για μάρτυρες που έχουν υποστεί βασανιστήρια από την χούντα αλλά φοβούνται όλοι να μιλήσουν. Εκεί πάλι έχουμε ένα αριστουργηματικό cue το Trabajo de campo οπού η γραφή για ξύλινα είναι ακόμη πιο έντονη και περίτεχνη.
Η δεύτερη ιδέα είναι πως για να χαρακτηριστεί το σασπένς και όλη αυτή παρακολούθηση από παραστρατιωτικούς που δέχεται η ομάδα ο Αμερικανός συνθέτης βασίζεται στα έγχορδα συνοδεία φαγκότου το οποίο ηχεί σαν το Ghost writer του Ντεσπλάτ. Ο συνθέτης προτιμά να ντύσει με τον ίδιο τρόπο και τον κεντρικό ήρωα τον Julio Strassera μάλλον επειδή είναι ο επικεφαλής της ομάδας και δέχεται την περισσότερη πίεση κι έτσι διαλέγει ότι το leitmotif που θα τον χαρακτηρίζει θα είναι ακριβώς αυτή η ιδέα της συνεχής παρακολούθησης. Αποκορύφωμα αυτής της θεματικής είναι το 11λεπτο cue Declaraciones.
Οι δυο βασικές αυτές ιδέες όπως καταλαβαίνεται θα μονομαχούν και θα πλέκουν διαρκώς η μια μέσα στην άλλη με αποκορύφωμα το cue Aca Tiene Su Preba.
Πέρα από τις δυο βασικές ιδέες υπάρχουν και άλλες δευτερεύοντες εξίσου ενδιαφέροντες. Για να ντύσει τους στρατιωτικούς που δικάζονται υπάρχει το cue Las Faltas de las Victimas οπού ο συνθέτης καταφεύγει σε ένα στρατιωτικό τύπου με ταμπούρλα μαρς και το εναρμονίζει με το θέμα της παρακολούθησης.
Για τις δραματικές στιγμές έχουμε μουσική στιβαρή και στατική όπως είναι το αριστουργηματικό Tema de Adriana ενώ όσο οι ήρωες θα αγνοούν τις απειλές και θα συνεχίζουν να πορεύονται εμφανίζεται ένα νέο θέμα και η μουσική για πρώτη φορά γίνεται λυρική και αισιόδοξη προοικονομώντας το τέλος της Χούντας και την καταδίκη που έρχεται. Πρόκειται για το cue Una flor de Acusasion όπου το θέμα της ομάδας, με το θέμα του Στρασέρα συμπορεύονται με το νέο θέμα αποκτώντας έναν αισιόδοξο τόνο καθώς ο εισαγγελέας ετοιμάζει την τελική αγόρευση. Αυτό το νέο θέμα θα επαναληφθεί μετά όπου με την προσθήκη μιας σοπράνο γίνεται αποθεωτικό.
Φυσικά μια τόσο διαλογική και στατική ταινία είναι πολύ δύσκολο να επενδυθεί μουσικά με έντονη μουσική. Πάλι καλά που ο σκηνοθέτης έκανε και μερικές σκηνές με series of shots όπου εκεί η μουσική πραγματικά έλαμψε. Αν κάτι λείπει για να χαρακτηριστεί αυτό το σκορ σπουδαίο σαν αυτόνομο άκουσμα αυτό είναι οι εκρήξεις και τα κρεσέντο όπως κάνει ο Ντεσπλάτ σε παρόμοιές δύσκολες ταινίες όπως το Κατηγορώ και το ghost writer , αλλά μιλάμε για έναν μουσικό που τότε ήταν 23 ετών σε μια πάρα πολύ δύσκολη ταινία όπου οι καλλιτεχνικές ελευθέριες είναι ελάχιστες. Το σκορ πάντως σαν μουσική υποστήριξη πάνω στο κόνσεπτ της ταινίας είναι αριστούργημα.
