Η ΤΑΙΝΙΑ
Μια ερασιτέχνης ιστορικός αψηφά το άθλιο ακαδημαϊκό κατεστημένο στην προσπάθειά της να βρει τα λείψανα του βασιλιά Ριχάρδου Γ’, τα οποία είχαν χαθεί για περισσότερα από 500 χρόνια.
Θαυμάσια ταινία του Στίβεν Φρίαρς που εκτός του ότι σχολιάζει πολύ εύστοχα τον ακαδημαϊκό πουριτανισμό και την γραφειοκρατία παράλληλα το έργο του αποτελεί και έναν στοχασμό πάνω στην δραματουργική και την ιστορική αλήθεια. Λέγεται πως ο Ριχάρδος του Σαίξπηρ όπως και ο Σωκράτης του Πλάτωνα ουδεμία σχέση έχουν με τα ιστορικά πρόσωπα.
Η κεντρική ηρωίδα λοιπόν εκτός από τα λείψανα που ψάχνει να βρει και κολλάει πάνω στην γραφειοκρατία που αποτελεί το επιφανειακό Plot line της ταινίας, ψάχνει να βρει και ποιος ήταν πραγματικά ο Βασιλιάς Ριχάρδος σε σημείο που της γίνεται εμμονή. Από την μανία της να τον ανακαλύψει αρχίζει και τον βλέπει μπροστά της και συνομιλεί μαζί του. Το ζουμί λοιπόν βρίσκεται στο δευτερεύον plot line, την αναζήτηση του πραγματικού Ριχάρδου και όχι των λειψάνων του.
Η ΜΟΥΣΙΚΗ
Στην μουσική ο Ντεσπλάτ υπέγραψε ένα αριστούργημα που δίνει μια προωστική δύναμη στο φιλμ και κάνει την ταινία να τρέχει νεράκι και να την απολαμβάνεις λες και βλέπεις μπλοκμπάστερ.
Για να περιγράψει τον Βασιλιά Ριχάρδο και το πνεύμα του που στοιχειώνει την ηρωίδα ο Γάλλος συνθέτης έγραψε ένα από τα καλύτερά του θέματα, το track The lost King, εμπνευσμένο από τον αγγλικό Μεσαίωνα με σολίστ τον James Bramley που παίζει μεσαιωνικό λαούτο, ενώ τον πλαισιώνει με την συμφωνική του Λονδίνου ένα εκκλησιαστικό όργανο και μεσαιωνικά κρουστά. Πρόκειται για ένα δισυπόστατο θέμα εκκωφαντικό και αυτοκρατορικό στο πρώτο μέρος που κλείνει υποχθόνια και υπόγεια. Στην ουσία ο Ντεσπλάτ κι εδώ είναι η ευφυΐα του σχολιάζει τους δύο Ριχάρδους. Τον πραγματικό, γοητευτικό ψηλό με την αριστοκρατική φινέτσα και τον Σαιξπηρικό, τον κουτσό και άσχημο, το γλοιώδες πλάσμα που κινούνταν στις σκιές και κατάστρωνε τα φιδίσια σχέδιά του. Υπέροχη έμπνευση που θα νόμιζε κανείς ότι θα μπορούσε να είχε γραφτεί και για την Σκιά των τεσσάρων γιγάντων του Χίτσκοκ.
Έχει γράψει όμως και ένα δευτερεύον θέμα για τον Ριχάρδο το To Prove a Villain μια συνταρακτικά ευαίσθητη μελωδία με σόλο άρπας και πιάνου που είναι εκεί για να τονίσει την σχέση μεταξύ αυτού και της ηρωιδάς της Philippa και την μοναξιά του. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως λανθάνον love theme μιας και είναι η εικόνα του Βασιλιά έτσι όπως την νομίζει η Philippa.
Για την ηρωίδα που τον αναζητά, την αξιολάτρευτη Philippa, της γράφει ένα θέμα πολύ τρυφερό και ανθρώπινο που στο track Greyfriars το ακούμε με την μορφή ενός κωμικού μαρς και αποτυπώνει έξοχα και την αισιοδοξία του χαρακτήρα της αλλά και την αφέλεια και την καλοσύνη της.
Αυτά τα τρία θέματα θα τεμαχιστούν και με την μορφή leitmotif θα αλληλοπλέκονται και θα παρουσιάζονται σε πολλές παραλλαγές στην διάρκεια του σκορ με πολύ περισπούδαστο τρόπο.
Η κλιμάκωση του σκορ θα προσφέρει τα συγκλονιστικά Farewell Richard όπου το δευτερεύον θέμα θα δοθεί στα έγχορδα με τον λυρισμό να ξεχειλίζει και Bosworth που αποτελεί έναν επικό γλυκόπικρο αποχαιρετισμό στον βασιλιά καθώς αυτός θάβεται στα λασπωμένα χωράφια.
Πρόκειται για ένα αριστουργηματικό σκορ που ταιριάζει γάντι και στην ταινία αλλά και το απολαμβάνεις σαν αυτόνομο άκουσμα. Και αυτήν είναι η διαφορά του Ντεσπλάτ από τους υπόλοιπους που απλά κάνουν καταπληκτικά την δουλειά τους μέσα στην ταινία υπηρετώντας το όραμα του δημιουργού χωρίς να κάνουν ξεχωριστή την παρουσία τους. Σε αυτό συμβάλει φυσικά η αλάνθαστη και ευρηματική ενορχήστρωση , ο όγκος και η ερμηνεία που δίνει η συμφωνική του Λονδίνου και φυσικά η περίπλοκη και ρυθμική γραφή του Ντεσπλάτ που παρόλο την έντονη δημιουργικότητα του -200 τίτλοι περίπου- δεν έχει προσφύγει ποτέ στο sound design την drone music ή τα ατονικά μονοπάτια και παραμένει πάντα πιστός στην μελωδική γραμμή.
