Τρεις διαφορετικές ταινίες με θέμα τη μουσική.
Είναι πολλά τα εξοχικά μέρη όπου το γνωστό σε όλους μας από τα παλιά θερινό σινεμά δεν υπάρχει πια. Επίσης στη μουσική οι «άυλες» μορφές ακρόασης με τις διάφορες ψηφιακές πλατφόρμες έχουν υποκαταστήσει πια το CD. «Δεν θυμάμαι καν που έχω πια το CD player», μου είπε πριν λίγο καιρό συνάδελφος και φίλος…
Δεν μπορώ να ξέρω πώς θα δείτε τις ταινίες που προτείνω όπου και να βρίσκεστε. Αν θα είναι από ένα laptop ή από την τηλεόραση του εξοχικού σας. Μπορείτε να τις βρείτε στο Cosmote TV ή στις υπόλοιπες πλατφόρμες.
Διαφορετικές ως προς το μουσικό θέμα τους έχουν κοινό χαρακτηριστικό την ευφάνταστη και σφαιρική αντιμετώπιση του κεντρικού προσώπου και της εποχής. Επιπλέον είναι και οι τρείς γεμάτες καλή μουσική!
To Bolero, γαλλική παραγωγή του 2024, έγινε από διασκευή βιογραφίας του συνθέτη Maurice Ravel. Με αφορμή το πιο γνωστό και δημοφιλές κομμάτι που έγραψε (και που μάλλον δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα), όσο τις -καθόλου λίγες- περιπέτειες της δημιουργίας του. Στην ταινία παρακολουθούμε τον Ravel από τα πρώτα του βήματα, στα χαρακώματα του Μεγάλου Πολέμου, τις αποτυχημένες προσπάθειες να κερδίσει το Prix de Rome, τις περιοδείες του, τον ψυχαναγκαστικό τρόπο με τον οποίο δούλευε, την αυτοκριτική του στάση και τις σχέσεις του με τους ομότεχνους του. Όλα αυτά ως το τέλος σχετικά σύντομης της ζωής του σε ηλικία μόλις 62 ετών.
Γυρισμένο το 1988 από τον Clint Eastwood και με παραγωγό τον ίδιο, το Bird είναι μία βιογραφία του θρυλικού σαξοφωνίστα της Jazz Charlie Parker. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία που έχει σαφώς υποσκελιστεί από τις πολλές άλλες αξιόλογες που έχει γυρίσει ο Eastwood από τότε ως σήμερα. Πέρα από την εποχή, το κλίμα και τον (απερίγραπτο) χαρακτήρα του Parker, αυτό που ξεκάθαρα φαίνεται και ευχαριστεί είναι η βαθιά βιωματική γνώση του σκηνοθέτη με την Jazz. Άλλωστε και ίδιος ανάμεσα σε τόσα άλλα ταλέντα, είναι και jazz πιανίστας.
Στο Complete Unknown (2024) παρακολουθούμε τα πρώτα βήματα της καριέρας του Bob Dylan. Από τότε που φτάνει στην Νέα Υόρκη από την Μινεσότα και αρχίζει να ανακατεύεται με τη Folk μουσική, ως την τελευταία επεισοδιακή εμφάνιση του τον Ιούλιο του 1965 στο εμβληματικό Folk φεστιβάλ του Newport. Ήταν τότε που εμφανίστηκε με μια Stratocaster ηλεκτρική κιθάρα και συγκρότημα rock δημιουργώντας κυριολεκτικά χάος. Το φιλμ εστιάζει ευστοχά στον περίεργο χαρακτήρα του Dylan, στον τρόπο που από πολύ νωρίς έψαχνε πιο πέρα από το παραδοσιακό folk, στην σημαντική σχέση του με την Joan Baez, η οποία ήταν ήδη η star του Newport, αλλά κυρίως στο γενικότερο κλίμα της εποχής, που τόσο εύστοχα αποτύπωσε ο Dylan σε ένα τραγούδι του: «The Times They Are A-Changing».
